Santiago de Compostela - el camino frances - Put sv Jakova - Le chemain de St Jacques - Der Jakobsweg
20.10.2010., srijeda
Santiago
|
Zadnji dani hodocasca bili su naravno i najtezi. Sve je onako kako je opisano u toliko vodica i osobnih svjedocanstava… Prasnjavi i beskrajni Camino gotovo iznenada pocinje se uspinjati prema zadnjem velikom iskusenju – prijevoju Cebreiro na gotovo 1400 m nad morem. Slika: Spomenik na Cebreiru  Mene je, naravno, upravo ovdje oprala i zadnja velika kisa, u selu podno planine jedva sam nasao smjestaj u jednoj stali – supi meðu 30-tak raspjevanih i bucnih srednjoskolaca te sam zaista vise mentalnim nego fizickim naporom savladao i taj prijevoj i usao u Galiciu, autonomnu pokrajnu (koja takodjer ima svoj jezik i posebnu kulturu) kojoj je Santiago administrativno i duhovno srediste (no ne i najveci grad – to je puno poznatija La Coruòa). Od znacajnijih stvari u tih zadnjih 130-140 km valja spomenuti slavni Cruz de Ferro (koji se nalazi 50-tak km prije Cebreira na ravno 1500 m nad morem) te slavnu opatiju Samos u Galici vec nadomak Santiagu.Svoje zadnje kilometre prije Santiaga ja sam prosao kao u nekom snu odlucivsi se strogo slijediti Camino koji bas tu ide gore-dolje s naglim usponima i silascima te prosavsi pored lokalne zracne luke jos se jednom uspinje na Monte de Gozo (od lat. Mons Gaudium – brdo radosti odakle se prvi put vidi Santiago i odakle su srednjovjekovni hodocasnici, cesto u suzama pjevajuci „Te Deum“, svecano silazili u grad kako svjedoci slavni „Liber sancti Iacobi“). Meni je jedini cilj bio doci do centra Santiaga i katedrale koju oni nazivaju jednostavno Obradoiro. Buduci da sam dosao na drugi dan feste sv. Jakova oko i u katedrali bilo je jako puno svijeta a mene su obuzeli osjecaji slicni onima kada sam ulazio u crkvu Sv. Groba u Jeruzalemu. Nije bas lako u ogromnoj katedrali punoj ljudi naci malu kapelicu gdje su smjestene moci sv Jakova a potrebno je odabrati i pravi trenutak za popeti se do zlatne sveceve biste koju svi hodocasnici srdacno zagrle. Svaki dan tocno u podne slavi se hodocasnicka misa kada se katedrala zatvara za turiste i cijela atnosfera postaje zasta posebna (katedrala ima cak i svoje „svicarce“ u liku zastitara lokolnog „sokola“ :). Puno toga prikazano je na njihovoj odlicnoj web stranici Catedraldesantiago.es Naravno u Santiagu sam se zadrzao nekoliko dana i opet kao i kod drugih svjedocenja koje sam citao sreo sam tolika pozata lica s Camina te se opet poceo osjecati tako domace i blisko u tome posebnom mjestu i za mene jednom je rijetkih istinskih hodocasnickih mjesta u Europi. Ono sto u svemu tome ostaje posebno jest to iskustvo Camina hoda koji tako slici zivotnom hodu, usponima i padovima, razlicitima susretima, umoru svakoga dana i koji kao i nas zivotni put ima svoj cilj – kucu Oca nebeskog, nebeski Jeruzalem kojem je Santiago tako dobra slika vec 10 stoljeca… Za kraj jedna biciklisticka crtica – na njihovom aerodormu postoji posebno mjesto rezervirano za rastavljanje bicikla i premanje za avion s toliko kljuceva da mozete rastaviti manji auto a check in je otvoren sve do pola sata prije leta sto je istinska rijetkost u ovom nasem ludom svijetu gdje vas uvijek pregledavaju kao da idete u zatvor. Ja sam letio do Graza odakle sam, uz malo pomoc Slovenskih zeljeznica dobiciklirao do Slika: Putokaz na jednom od prijevoja  Slika: Meni najimpoznatiji hodocasnicki spomenik - ispod Cebreira  Slika: Hodocasnicki bicikl  |
- 10:30 - Komentari (0) - Isprintaj - #
|
Opis bloga
Opis i detelji puta sv. Jakova od Le Puy-a do Santiaga Federico García Lorca (1898 - 1936) SANTIAGO (Balada ingenua) 25 de Julio de 1918 Esta noche ha pasado Santiago su camino de luz en el cielo. Lo comentan los niños jugando con el agua de un cauce sereno. ¿Dónde va el peregrino celeste por el claro infinito sendero? Va a la aurora que brilla en el fondo en caballo blanco como el hielo. ¡Niños chicos, cantad en el prado horadando con risas al viento! Dice un hombre que ha visto a Santiago en tropel con doscientos guerreros; iban todos cubiertos de luces, con guirnaldas de verdes luceros, y el caballo que monta Santiago era un astro de brillos intensos. Dice el hombre que cuenta la historia que en la noche dormida se oyeron tremolar plateado de alas que en sus ondas llevóse el silencio. ¿Qué sería que el río paróse? Eran ángeles los caballeros. ¡Niños chicos, cantad en el prado. horadando con risas al viento! Es la noche de luna menguante. ¡Escuchad! ¿Qué se siente en el cielo, que los grillos refuerzan sus cuerdas y dan voces los perros vegueros? -Madre abuela, ¿cuál es el camino, madre abuela, que yo no lo veo? -Mira bien y verás una cinta de polvillo harinoso y espeso, un borrón que parece de plata o de nácar. ¿Lo ves? -Ya lo veo. -Madre abuela. ¿Dónde está Santiago? -Por allí marcha con su cortejo, la cabeza llena de plumajes y de perlas muy finas el cuerpo, con la luna rendida a sus plantas, con el sol escondido en el pecho. Esta noche en la vega se escuchan los relatos brumosos del cuento. ¡Niños chicos, cantad en el prado, horadando con risas al viento! |