Iz škrinje nezaborava

Kao rijeka zaborava u nepovrat sjećanja klize daleke otoke proljeće sanja njihove preslike u plavetnilu izmaglice ruše se vali, modrina sna romori buktinja beskrajnog plama u nama još gori od nataloženih godina lomne su kosti, vlasi sijede drhtava ruka ispisuje zavaravanje sebe uspomene, neprocjenjivo blago u škrinji vremena pohranjene uzdrhtalost srca se budi i titraj zvjezdanog oka kad ugleda tebe u grudima srce treperi sva žudnja slila se u snove vječne zauvijek prestaje moje uzavrelo htijenje rastjerajmo izmaglice sjete berimo zajedno godine zrele ilustracija: net planeta

- 10:28 -

Komentari (8) -

<< Arhiva >>

Ovaj blog je ustupljen pod Creative Commons licencom Imenovanje-Nekomercijalno-Bez prerada.