srbija

24.11.2019., nedjelja

"Veliki" župan Raške Stefan Nemanja, rodonačelnik dinastije Nemanjića, rođen je 1113. ili 1114, tačno se ne zna, postoji teorija da ga je rodila ameba, a umro je 1199. godine. Navršava se 904 (905) godina od njegovog rođenja i logično bi bilo da tu godišnjicu Srpska crkva urnebesno slavi, kako to samo ona i zna, sa stotinama predavanja, akademija, litija, priredbi, nosanjem koski po Srbiji… Međutim, od toga nema ništa.
Ovaj jubilej prolazi u tišini. Niko u javnosti to i ne spominje, samo iz jednog razloga; Nemanja je rođen kao izbeglica, po našim istraživanjima, najverovatnije na teritoriji današnje Podgorice. Nemanja je kao beba kršten po obredu Rimske crkve, jer u Duklji u to vreme nije bilo pravoslavnih sveštenika. To Srpska pravoslavna crkva od njenog neukog stada mora da sakrije. Stado ne sme biti uznemireno činjenicom da im preci nisu bili „pravo-slavci“

Oznake: stefan nemanja

- 13:15 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Na današnji dan u noći s 10. na 11. lipnja 1903. dogodio se prevrat i regicid u Srbiji, poznatiji pod nazivom Majski prevrat (po julijanskom kalendaru). U tom prevratu članovi terorističke organizacije Crna ruka organiziraju i sprovode ubojstvo srpskog kralja Aleksandra Obrenovića i njegove supruge, u cilju promjene mirne vanjske politike Srbije, prema agresivnijoj pod vodstvom novopostavljene loze Karađorđevića. Taj krvavi prevrat koji je zgrozio civilizirani svijet za posljedicu je imao povlačenje većine veleposlanika iz Srbije. Sam čin ubojstva je bio neopisivo krvav, nakon pištoljskih histaca ubijeni vladarski par je sasječen sabljama, te su njihova tjela bačena kroz prozor gdje su ih dočekali drugi prevratnici s bajunetama i sabljama. Nova vladarska loza Karađorđevića nastavlja krvavu politiku Crne ruke, te pod njom biva likvidirano službeno čak 126, dok neslužbeno 200 članova, rođaka, supružnika i kumova obitelji Obrenović (većinom djece i staraca). Nova država Karađorđevića sa svojom obaviještajnom organizacijom predvođenom Dragutinom Dimitrijevićem ''Apisom'' organizirati će nekoliko atentata i ustanaka u cilju destabilizacije odnosa sa susjedima, od kojih Atentat u Sarajevu 28. lipnja 1914. na Habsburškog prijestolonasljednika Franju Ferdinanda i nejgovu suprugu Sofiju, pokrenuti će čitav svijet u sukog do tada neviđenih svjetskih razmjera. Sve do nedavno preživjelim članovima vladarske loze Obrneovića bila je zabrana uporaba obiteljskog imena, što je konačno ispravljeno sudskom odlukom 2004. Otužna činjenica jest da spomenik krvavo ubijenoj vladarskoj obitelji Obrenović nije nikada podigla Srbija, već austrijske okupacijske vlasti 1917. uz natpis:
''Ovde počivaju u miru Božjem Njegovo Kraljevsko Veličanstvo kralj Srbije Aleksandar Obrenović i Njeno Kraljevsko Veličanstvo Kraljica Draga Obrenović, koji poginuše od zlikovačke ruke 29. maja 1903. godine. Vječna im pamja''

Oznake: majski prevrat

- 13:14 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Srbija u 1 avj ratu

Povodom 101 godina od velike pobjede u velikom ratu

Naj bolji godišnjica pobjede našeg starog u velikom ratu, uvijek moramo imati na umu sljedeće.
U prvom svjetskom ratu, na globalnoj razini, nije bilo dobro, ali je bilo zlo. Mi Srbi slavimo naš veličanstveni trijumf na našoj domovini protiv na-mađarske snage koja nam je htjela oduzeti zemlju i pravo na postojanje, kao i nadređeni vojni trijumf protiv Bugarske od koji je odvratan i kukavički iskoristio situaciju, počinio agresiju o Srbiji i izvršivši masovnim i divljim zločinima. Dakle, moramo odvojiti naš rat i našu pobjedu od globalnog ratnog plana. Jer osim spašavanja Imperial Rusije i ponešto Italije, Srbi saveznici u ratu praktično nisu imali. Ozbiljno znanstvena fikcija je prilično mit o mit da su nam francuska i Engleska bili važnije. smo počast vojnicima ovih zemalja koji su u vezi sa na vojnika, ali su načina ovih država neprijateljski kao i neprijatelj.

Veliki rat, nastao je od strane na i bankarstva na sile i ove moći su nažalost pravi pobjednici rata. U ratu su postojala četiri autoritarne carstva, u jednom njemačkom-ruskom sukobu. Bilo je patnje i patnje čiji su konačni gorke plodove brojni. Na lancu je podignut liberalna demokracija, a lanac je bio na zvijer komunizma, koja je bila na kraju rata s Rusijom i gotovo Njemačkom. Iako su autrougarska i Turska svakako bili zlo i nepriđatelakse u usporedbi srpskog naroda i srpskog interesa, činjenica je da njihov antiliberalni poredak nije bio po mjeri svjetskog najviše iste zakulisa i srbsku a pobijedio je pobjedu gurnut u politički poraz na jamu.
Međutim, osnovni rezultat pobjede Srbije je od toga što su srpski narod naj jači opstanak kako biološki tako i duhovno. S ovim je na Srbije srbsku Vojvodine i Crne gore (prije stvaranja sramotno Jugoslavije, prvotno zvana Kraljevstvu SHS).

Dakle, unatoč svođevrsnom srpskog i europskog političkog poraza, slavimo veliku pobjedu oružja oružja nad onima koji su nam željeli uništiti. Ne primirje, već pobjeda, jer današnje i naj bolje generacije generacija su pobjede pobjeda kojih će se sramiti.

Kad bi Srbija imala normalnu i progresivna vlast, umjesto Vučića i njegovu bandu lopova i lopova koji posjećuju Srbiju, bili bi svjedoci velikih slavlja u Beogradu, velikoj i vojsci vojnih vojnih paradi, koja bi se trebala igrati svake godine u mjesecu novembru u čast velike pobjede srpskog oružja.
Neka nam živi pobjeda!
https://akcija.org

- 13:10 - Komentari (0) - Isprintaj - #

GAVRILO GABRIJEL PRINCIP

Gavrilo Gabriel Princip je bio mladi agitator i komunista. Sa Srbijom, Srbima i Pravoslavljem nije imao ama baš ništa. Bio je bio čistokrvni JEVREJ, ali nažalost uspeli su ga predstaviti kao borca za Srbe.. Niste to znali? To je istina!!! Sve su ŽIDOVI dobro i lukavo isplanirali. Oni nemaju časti i ponosa. Njima je svejedno hoće li biti Srbin, Hrvat ili Eskim… svet je njihov cilj… Prvi svetski rat im je poslužio da unište Nemačku, nas da zavedu, da Englezi otmu Turcima Palestinu i istovremeno da razbiju carsku Rusiju…Sve su to uspeli.

Gabriel, Gavrilo ili Avram Princip… kakav je to PRINCIP Srbin? Židovi su osnovali udruženje Mladi Turci i razbili su kalifat 1908. u isto vreme napravili su udruženje Mlada Bosna…. vrlo lukavo zar ne? Tamo su Turci, a ovde Bosanci. Cilj Mlade Bosne bio je da se lažima prikupe pravi bosanci za neke ciljeve koje su oni predstavili kao SLOBODA. Ali kad govorimo baš o Gavrilu, Gabrijelu, Avramu Principu, tada govorimo o ČISTOM Židovu koga su Bosansko

Sarajevsko Muslimanske vlasti uhapsile, i ubile. Baš zato što su muslimanske vlasti to učinile, prigodno je bilo da se kaže da je Srbin… eto ti opet mržnje među Srbima i Muslimanima… tu je počelo sve. Ima jedna stvar koja se ne zna, a to je dokumenat sa pesmom… Sve do 1945. u Bosni su Srbi Hrvati i Muslimani zajedno pevali ovu pesmu… 1945. je strogo zabranjena.. “Jabanđija (ciganin) i Ćiftija, dva NAŠA NEBRATA, krade, laže , skuplja od nas silna zlata”.… zabranjena je za pevanje po cenu života.

Oznake: gavrilo princip

- 13:09 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Jevreji u Srbiji – Dr. Lazar Prokic (1941)

11 Mar
Jevreji u Srbiji
Dr. Lazar Prokic (1941)
Početak naseljavanja Jevreja na Balkansko Poluostrvo pada jos u vreme imperatora Augusta, a za života Tita Vespazijana nalazimo ih u priličnom broju na Balkanu.
Jevreji su po proterivanju iz svoje domovine počeli upadati i naseljavati pribrežne gradove Sredozemnog Mora. U Evropi pak naseljavaju najpre pribrežje Balkana (Grčku i Makedoniju), a odatle u vrlo malom broju prodiru duboko u unutrašnjost Balkana – kao što prethodnice ispituju i pipaju neprijatelja, njegovu ćud, nameru, broj i raspored! To ,,opipavanje neprijatelja’’ od strane Jevreja bilo je mnogo ranije od samog naseljavanja Južnih Slovena na ovom delu Balkanskog Poluostrva.

Pitanje jevrejstva i njegove razorne akcije na teritoriji Srbije nije problem novijeg vremena niti kopija ovog ili onog političkog sistema. To je pitanje starijeg datuma I krupna značaja, jer potresa I rastočava naš državni i narodni život još od Prvog ustanka pa do najnovijeg doba.

Od proteranih (oko pola miliona) Jevreja iz Španije krajem petnaestog veka, najvise se naselilo na Balkansko poluostrvo, Turska, odnosno sam Sultan Bajazit II, dao je Jevrejima široke povlastice.

I tako su Jevreji tokom XVI, XVII i XVIII veka, uz pomoć turskih osvajača, prodirali sve dublje u Srbiju i preotimali još tad od srpskog naroda glavne poluge privredne moći u Srbiji.

Kada je Austrija početkom XVIII vekadržala jedno vreme pod okupacijom Srbiju, Jevreji su se, naravno snašli i u službi novog gospodara! Ovih dana baš nam se pružila prilika da gledamo film o Jevrejinu Zisu. Čudna je igra, ali sudbina je htela da baš taj bogati Jevrejin Zis odigra značajnu ulogu na teritoriji Srbije, a pod Austrijskom okupacijom! Jevrejin Zis uspeo je putem maske, koju mu je večiti Izrailj, do tančina izrazio, da potkupi i samog carskog administratora fon Virtenbergera! Jevrejin Zis ,,fon Izrailj’’ uradio je svoje, a princ Aliksandar fon Virtenberger svoje. Zahvaljujući tome I samo takvom Zisu ,,fon Izrailj’’ – Jevreji su pod Austrijskom okupacijom, a na teritoriji Srbije, vrlo lako osvojili odlične pozicije u celokupnoj srpskoj privredi…

U doba kada su Turci počeli zaposedati Srbiju, Jevreji su se odmah našli na strani osvajača i bili zakupci državnog poreza i raznih monopola. Njihov položaj pod turskom vladavinom bio je vrlo dobar, jer su ,,jarećim kožicama’’ i najsavršenijim maskama uspeli da od turskih vladara iznude široke povlastice (trgovina robljem, raznovrsna i svekolika trgovina u Srbiji, veze sa ostalim trgovačkim centrima van Srbije i t. d.).
Početkom XIX veka Jevreji u Srbiji stiču sve bolje i bolje pozicije u privredi, trgovini i finansijama. Pod Milošem Obrenovićem Jevreji uživaju izuzetne povlastice od strane Turske. Jevrejima je bila priznata puna ravnopravnost sa ostalim građanima hatišerifom od meseca novembra 1830 godine. Haim Davičo se nametnuo Milošu za neku vrstu dvorkog bankara! Taj Haim Davičo uživao je lično poverenje turskog vezira (Miloš svoja odela nabavlja kod Jevrejina Levinsona, kape kod Jevrejina Toginskog; kapelnik njegove dvorske muzike je Jevrejin Šlezinger).

Pod Knezom Aleksandrom Karađorđevićem Jevrejima je bilo naređeno (1846) da napuste unutrašnjost Srbije. Usled toga većina Jevreja morala je da rasproda svoja imanja i da likvidira trgovačke i zanatske radnje.

Knez Mihajlo odlučio je da se protiv Jevreja upotrebe prilično stroge mere. Naravno da to Knez Mihajlo nije radio na svoju sopstvenu inicijativu, već na pritisak senata. Još tada je bilo razumnih ljudi koji su uvideli neiskazanu opasnost od Jevreja i njihove razorne akcije na svim poljima ljudske delatnosti. Energičnom akcijom Senata (od februara 1861 godine) usledilo je drugo proterivanje Jevreja iz Srbije…

Koliko je moćan uticaj Jevreja bio u svetu u doba Berlinskog kongresa vidi se po tome što je ,,jevrejski sveopšti savez’’ preko svojih dobro poznatih veza I preko uglednih ličnosti uticao na sam tok Berlinskog kongresa (koji je zasedavao od 13 juna do 13 jula 1878 godine). U to vreme predsednik engleske vlade bio je Benjamin Dizraeli – Jevrejin. Srbiji, Crnoj Gori, Bugarskoj i Rumuniji priznata je državna nezavisnost jedino pod uslovom ako te kneževine izjednače svoje Jevreje po građanskim pravima (ali ne i dužnostima!) sa ostalim stanovnicima – domorocima!

Da tako bude, zahvaliti treba pomenutom predsedniku engleske vlade – Jevrejinu, od čije je volje jedino zavisilo da li će i na koji način Srbiji biti priznata državna nezavisnost. Nikad u našim udžbenicima istorije ili u nekim drugim iscrpnim istorijskim knjigama nije se moglo pročitati da je naša državna nezavisnost i sloboda (u to i to vreme) zavisila od volje i raspoloženja međunarodnih jevrejskih skakavaca!… Jevrejska klika nije ni pojma imala šta je i kakva je Srbija i kakav je narod srpski, već se jedino brinula da, po upustvima ,,večitog Izrailja’’, poboljša privredne i ostale pozicije Jevreja i u tom delu Evrope. Sa tih I tako poboljšanih pozicija Jevreji će u Srbiji krenuti dublje i prostranije u narodni život Srbije, što će docnije imati preteških posledica po moralni, ekonomsko-privredni, socijalni i kulturno-nacionalni život srpskog naroda. Prema tome, krajem XIX veka Jevreji su u Srbiji bili preovladali u svim granama privrede, u oblasti finansija i bankarstva, a već tada su prilično bili poodmakli u montiranju paklenog stroja za vršenje etičke, moralne i nacionalne dezagregacije snage Srpskog naroda…
Po neki misle, a Jevreji se busaju u grudi da su oni veliki Srbi i srpski nacionalisti, ali nikako nemogoše zaboraviti (pogrešni) španski jezik kojim se služe u Srbiji već punih 450 godina…

Svi evropski narodi su više manje podložni asimilaciji, ako su u manjem broju i izvan uticajne svere svoje nacije, ali Jevrejin nikad i nigde neće podleći asimilaciji! Jevrejski prvaci i boric za svetsko jevrejstvo proglasili su smrt asimilaciji. U Srbiji je za relativno kratko vreme izvršena asimilacija Cincara. Jevreji su uspeli da održe svoju individualnost i svoje rasne odlike koje im je predao praotac – Jakov s ,,jarećim kožicama’’. Održali su i tu čvrstu veru u srcima svojim da su oni ,,izabrani narod’’; branili su veru svoju i zalagali čak i živote za nju, a kod drugih istovremeno rušili veru i etiku. Tradiciju i nacionalni ponos; porodicu domaćina: sve svetinje drugih naroda. Izrailj obiluje savršenom amoralnošću prema drugim narodima, religijama I svetinjama. S tom verom u duši svojoj i u srcu svom da je njegova zora na pomolu, Izrailj je u svakoj sredini delovao ,,kao opasna, razarajuća kiselina’’…

Iako rastureni po celom svetu, svi Jevreji su čvrsto povezani među sobom: krvlju, talmudovskim zavetom, interesima i metodama rada.

Za razliku od ostalih naroda čiji se pripadnici mogu krvlju mešati sa pripadnicima drugih naroda (tako da već četvrto pokolenje ne zna za svoje prvobitno narodno poreklo), Jevreji ostaju Jevreji i bez obzira čiji pasoš nose, bez obzira kojim jezikom govore, bez obzira čiji hlebac jedu, bez obzira kakvo ime nose! Sve su to spoljne oznake narodne pripadnosti kojima se oni služe prema potrebi. Ono što je za njih glavno, to je krv. A krv Jevreji ne menjaju ni za šta na svetu! Zato smo i zapazili u njih nešto što nas ispunjava besprimernim gađenjem i odvratnošću: to je njihovo poznato rodoskrvlje. U interesu svoga Jevrejstva oni se orođavaju u porodici: ne samo sa dalekim srodnicima (kao na primer katolici), već često i najčešće sa srodnicima drugog stepena u pravoj liniji. To kad se radi o braku. Inače neženje i usedelice održavaju intimne polne odnose I sa najrođenijima.

To je pravilo, to je ustaljen sistem koji i Talmud dopušta, čak preporučuje. To dakle nisu patološke egziberancije koje se mogu ponekad naći i kod arijevaca. Jer Jevreji i to rade iz dva razloga potpuno svesno i planski: da bi očuvali svoju krv koja se ne sme mešati sa arijevskom krvlju, i da bi (u slučaju ženidbe) očuvali kapitale u porodici! Znači pojačati krvni I interesni blok jevrejstva u borbi protiv arijevaca. Ali, razume se, to ipak ništa ne smeta da se što je moguće češće jevrejskim param plaćaju tela arijevskih devojčica, da se ,,malo jevrejske krvi dade i čistoj arijevskoj krvi’’. Jer čak I kroz najživotinjskiju nasladu Jevreji rade po jednom planu.

I Talmudov zavet drži na okupu Jevreje bez obzira na kojoj hemisferi žive i rade. Njima je rečeno da će oni pre ili posle (već prem atome kako i koliko porade) biti opet svi na okupu: u svojoj ,,svetskoj jevrejskoj državi’’. To je pisano u Talmudu. To su im ponovili svi njihovi proroci. To tvrde svi njihovi prvaci na tajnim kongresima Jevreja sakupljenih na celom svetu. Oni u to veruju, oni prema tome i delaju: svuda, svagda i na razne načine. Jer njih osveta prema Hrišćanima drži, osveta koje se oni nisu odrekli ni pred srednjovekovnim šizmom Katoličke crkve, ni pred lomačom: Uvek u uverenju da će arijevci i Hrišćani pokleknuti kad tad i u svojoj naivnosti ne videti svoju rasnu, versku i državnu propast! Kao što je na primer slučaj sa brojnim zemljama demokratskog poretka u kojima su Jevreji, kao nesravnjena manjina, držali sav politički, finansiski, ekonomski i kulturni život u svoji rukama (republikanska Austrija, Vajmarska Nemačka, Treća Francuska republika, Engleska, Sjedinjene Američke Države i t. d.).

Jevreje drže na okupu rasni, verski i ekonomski interesi. Snaga demokratije leži u kapitalozmu. Jevreji to znaju jer su oni kumovali demokratiji, jer su stvorili kapitalozam! Novcem se korumpira telo i duša, narodni poslanik i predsednik vlade, izdavač i professor, umetnik i radnik – sve i svako. Zato treba imati što više para, bezobzira kako. Ali ne gde bilo: novac treba davati jevrejskim novčanim zavodima a ovi će znati kome i pošto daju kredit, oni će već znati kada i našto će ga uptrebiti. Zato nikakva slučajnost da su najveće banke u Engleskoj (druga palestina po vlastitom priznanju samih engleskih političara) i u S. A. D. u jevrejskim rukama.

I najzad metode rada drže sve Jevreje na okupu. To su: korupcija arijevaca inače ekonomski slabijih, politička intriga, spetkarenje, građanski ratovi i međunarodni sukobi. Budući istoričari sumraka demokratije objasniće našem pokolenju da svaka kap prolivene arijevske krvi u rativima ili revolucijama nosi trag jevrejske osvete! Samo tako može se objasniti činjenica da Jevreji ne vole teške poljske radove. Zašto? Zato što teškim radom u njivi ili fabrici čovek se iscrpljuje i ne može misliti ni na svoje ime a kamoli na neku osvetu ili svetske ciljeve svoje rase ili svakog naroda. To je jedno; drugo, zemlja i fabrika vezuju, lokalizuju – a Jevrejima treba kretanje, cirkulisanje, mešanje, podrivanje i miniranje…

U prvim desetinema dvadesetog veka Jevrejima je u istinu počela da sviće zora. U Srbiji su postali gotovo potpuni gospodari u privredi – u celokupnoj trgovini (unutrašnjoj kao i u spoljnoj); gospodari u industriji (mlinskoj, šecernoj, drvarskoj, alkoholnoj, železnoj, rudarskoj, hemiskoj, petrolejskoj, tekstilnoj, kožarskoj, grafičkoj, papirnoj i dr.); gospodari u finansijama i bankarstvu, a potpuni gospodari u osiguravajućim društvima. Isto im tako nije izmakla iz vide ni jedna manifestacija iz duhovne oblasti: pozorišta (opera, drama, komedija) bioskop i literatura, (judeo-masonska, judeo-marksistička, erotična, perverzna, pornografska, petparački romani, stripovi – otrov za omladinu i dr.). Lukavstvom I prevarom, nasleđeno od praoca Jakova, maskom koju je Izrailj doterivao više od 5.000 godina, doteravši je ne do savršenstva, već i više do postignuća cilja. – Jevreji su u Srbiji, kao i u ostalom svetu, iskoristivši i zloupotrebivši sve nevolje i patnje izmučenog naroda srpskog, uneli dugo i sistematički spremanu pometnju i tako preoteli ključeve ne samo sefova i kasa, ambara i žitnica i drugog blaga srpskog naroda, već su preoteli ključeve duhovnog života! A ta pustoš u oblasti duhovnog života je najteža boljka na telu srpskog naroda.

Sve u svemu jevrejsko pitanje počelo je kod nas da se postavlja uglavnom posle balkanskog rata, kad je broj Jevreja na povećanoj državnoj teritoriji bio skoro ustostručen. Sem toga, oni su od tada počeli da se ekonomski jačaju i istiskuju Srbe iz privrede i drugih vodećih mesta (njihovo guranje u Ministarstva, Narodnu i Hipotekarnu banku i t. d.).
Istorija Jevreja u Srbiji do Berlinskog kongresa je, kao što rekosmo, ovakva: u Prvom ustanku oni su iz Turske, u Drugom ustanku opet i apsolutno iz Turske i za vreme vladavine Kneza Mihajla. Kad je izbila afera na Čukur-Česmi i počelo ,,bombardovanje’’ Beograda, oni su delom otisli preko Save u Zemun, zajedno sa svojim porodicama i imetkom, a delom pod skut Pašin u beogradski grad. To je bilo 1862 god. Jevreji do tog trenutka nisu smatrali za potrebno da izjednače svoju stvar I stvar srpskog naroda, nego su naprotiv govorili da su to dve sasvim odvojene stvari: srpska stvar i jevrejska stvar svaka posebno! ,,Oni su podanici turskoga sultana i nemaju sa srpskim buntovnicima i razbojnicima apsolutno, nikakve veze’’. Oni su čak za oštre mere prema Srbima. I, kako ih ni srpski narod nije naročito prisvajao, Jevreji su bili jedna zasebna rasa ,,korpus separatum’’.

Jevreji su liferovali najgadnije podatke svojim saplemenicima, bečkim novinarima onog vremena, o Srbiji i o Srbima. Tako da je Mihajlova vlada bila od jevreja u inostranstvu stalno podrivana i napadana kao najgora vlada na svetu, i ako je taj Mihajlo bio prijatelj sa Bizmarkom i Pruskom, a premda je on kao čovek bivao priman u Evropi tako da se mora priznati da je baš on Srbe i Srbiju uveo u Evropsku porodicu. Pogibija Mihajlova otuda nimalo nije ožalostila Jevreje. Odnosno ožalostila ih u toliko manje što nije ožalostila ni blistatelnu Porotu, gde je on bio loše obeležen, a kod koje su beogradski Jevreji želeli da budu dobro ubeleženi…

Posle toga su došli Namesništvo (Jovan Ristic) i vladavina Kneza, docnije Kralja Milana. U ratovima za ,,Krst časni i slobodu zlatnu’’ Jevreji ne učestvuju, u toliko pre što su to ratovi vazalne Srbije protiv Sultana, čiji su beogradski Jevreji ,,pokorni podanici’’. Kako bi se Jevreji solidarisali sa Srbima kad Srbi ratuju protiv Turaka? Jevreji uopšte nisu bili vojni obaveznici u Srbiji i oni to nisu hteli biti ni po koju cenu!… A kad je Srbiji na Berlinskom Kongresu priznata nezavisnost za koju se ona krvavo borila, Jevreji su se našli pred dilemom: Da li da idu ili ostanu u slobodnoj Srbiji. Dizraeli i Bizmark su međutim na Kongresu doneli jednu normu koja je eo ipso postala deo Srbijinog ustavnog prava od toga trenutka: Dizraeli je otkroisao jednakost Srba i Jevreja u Srbiji! Jevreji su onda odlučili da ostanu u Srbiji, ali je masa njih zadržala tursko podanstvo.
Oni jevreji koji su optirati za srpsko podanstvo bili su sve do 1900 god. vrlo malobrojni u Srbiji. Pa i ti malobrojni Jevreji su, na primer, pre 1900 uspeli da proguraju dva svoja saplemenika u Narodnu skupštinu, a ta dvojica su bili jedno vreme bili i članovi Finansiskog odbora! Najinteresantnije je, međutim, da su niški Jevreji samo teškim srcem primili Srbiju i da su mnogi od njih kao raniji turski podanici, želeći to ostati i dalje, a ne tolerirani od sugrađana, presaldumili za Skoplje, Sofiju i t. d. Neki pak među njima, koji su ranije, ko zna na koji ???? način, imali pored turskog i francuskog ili koje drugo podanstvo, tražili su odštetu od srpske vlade za štetu prilikom opsade i oslobođenja Niša. Među njima je bila i porodica Alkalaj, koja je oštećena sa dvadeset hiljada franaka i koja je tražila da joj se to plati. Priloženi faksimil daje sliku o tome kako je Merkado Alkalaj 1879 odvajao svoju stvar od Stvari Srbije. (Vidi faksimil). Bilo bi interesantno znati šta je on bio današnjim Alkalajima.

Do 1900 godine Jevreji nisu bili s nama, niti su bili s nama do 1914. Najgnusnije stvari protiv Srbije i Srba napisane u Bečkoj i Berlinskoj štampi i između 1894 (prvi april) i 1914 potekle su iz jevrejskog pera. Srpska vlada je trošila milione i milione dinara (u zlatu) da ih ,,ućutka’’ ili omekne ali u tome nije uspela. Srbija je za njih ostala ,,zemlja svinjara i mečkara’’, Karađorđe i Miloš su za njih bili i ostali ,,obični svinjarski trgovci’’, a srpski narod jedan ,,inferioran narod’’.

Što je najinteresantnije, Jevreji nisu (sve do 1918), uopšte ni pridavali značaj srpskom jeziku. Oni su među sobom govorili španski, grčki, nemački i t.d. I bacali su se srpskim padežima tako da je bilo dovoljno da zinu, pa da se vidi ko su i šta su. Taj njihov nozalni žargon je sasvim iščezao tek pre desetak godina, ali kad Jevreji pišu oni i danas greše u padežima i nekim glagolskim konstrukcijama na tipično svoj način.
Za vreme prošlog evropskog rata Jevreji su jednim vrlo malim delom prihvatali stvar Srbije kao svoju stvar, ali je jevrejska masa sebe opet ogradila od te stvari. Jevreji su sa austrijskim okupatorskim vlastima kolaborisali najsrdačnije, radeći protiv Srba, i ističući svoje izdvajanje iz srpskoga bloka. Oni su se zato za vreme prošle okupacije toliko bogatili da su se sa Jalije i Jereka raširili po celom Beogradu. Ubacili svoju decu u gimnazije i druge škole i spremali onu svoju inteligenciju, koja će posle 1920 napraviti prvi nalet na sve naše pozive, otimajući sva lekarska, inžinjerka i druga mesta Srbima, čiji su se dedovi borili uz Vožda i Kodža Miloša, i docnije za svoju nacionalnu državu. Ojačani jevrejskim elementom iz drugih delova Jugoslavije, Jevreji su tako združeni, monopolisali posle 1918 godine za sebe drvarsku i ne znam koju još industriju, novčarstvo, spoljnu (izvoz i uvoz) trgovinu, sva posredništva i sve lukrativne poslove. Da bi se obračunali sa Srbima kao izjvažnijom grupom oni su proglasili najbolje srpske privrednike i političare, za Grke, Cincare i korupcionaše i tako su stvorili mito ,,beogradskoj čaršiji’’, oglašavajući je za ruglo i nesreću Jugoslavije, premda je čekmedže davno bilo u njihovim rukama, i samo u njihovim rukama, a ljudi Mihailovog tipa su davno ležali u svojim grobnicama, ako im potomci nisu bili prinuđeni da i te grobnice ,,ustupe’’ novim ratnim bogatašima. Tako se još jednom potvrdila ona stara: ,,Povika na vuka, a lisice meso jedu’’.

Ko bude pisao istoriju Jugoslavije on bo morao da se osvrne na ona velika jevrejska vršljanja po toj zemlji bez nacionalne, socionalne i privredne policije, u kojoj su jevreji posle 1930 godine počeli da vode prvu reč u štampi (iza kulisa ili direktno), služeći se sad već I srodničkim vezama sa Srbima, koje su upecali da se sa njima srode. Uglavnom Jevreji su pomagali svaku demokratsku stvar u Jugoslaviji, a naročito su to činili oni ,,iz ireka’’ i jevrejska omladina sva listom, koja je pomagala svaki separatistički pokret, sce što je destruktivno uopšte. Šta više jevreji su finansirali čitave stranke, kao što su ,,navodadžirali’’ kad će ko od njihovih eksponenata ući u koju vladu i u koji resor, – gde je naravno imao da svršava njihove jevrejske stvari. I dok su tako Jevreji sa jedne strane zadržavali položaj dvorskog lekara, uvlačili se u diplomatiju pa čak i u vojsku, odnosno u oficirski kor, (kroz sanitet i rezervu), dok su grabili sve rudnike, sve banke i sve fabrike u svoje ruke, dotle su sa druge strane stupali u sve ilegalne organizacije i sve moguće krugove, odatle su mogli da ruše ,,diktaturu’’ Kralja Aleksandra, poredak i red u zemlji.
Ali Jevreji su to radili na fin način: kao trgovački agenti i ,,zastupnici’’ koji zgrću milione i milione i koji drže ,,otvorene kuće’’ i daju političke večere kao inspiratori dopisnika evropske i američke štampe, koji su takođe bili Jevreji, kao snobovi koji žive po banjama u zemlji i na strani, ogovarajući i kritikujući Jugoslaviji, kao ljudi kojima su jugoslovenski razdori išli na ruku da se domognu predominantnog položaja u privredi zemlje.
I u tome su zbilja uspeli. Domogli su se svega što im je palo za oko. Uspeli su toliko da je 120.000 Jevreja u Jugoslaviji živelo kao bubreg u loju. Oni nisu imali ni neuposlene, ni nepismene ni neobezbeđene, ili socijalno neuposlene, ni nepismene ili neobezbeđene, ili socijalno nezbrinute dok je u Jugoslaviji bilo šesdeset procenata nepismenih, pedeset procenata socijalno nezbrinutih. Oni su imali svoje bolnice, svoje penzione fondove, svoja dobrotvorna društva, svoje potporne družine itd. Nisu oni kao neki ljudi, kapetan Miša, gazda Ilija Milosavljević-Kolarac, Dimitrije Stamenković, Luka Ćelović i ,,tuti kvanti’’ ostavljali svoja imanja Srpstvu! Ne, nego su ih zaveštali jevrejskoj veroispovednoj zajednici! Ali su zato jevreji ipak sedeli čak i u upravnom odboru društva Sv. Save i otuda sa zanosom izvikivali: ,,Brat je mio koje vere bio’’. U sebi su u stvari mislili ,,Bratstvo za bratstvo, a sir za pare’’!…

U čaršiji su izigravali Srbe Mojsijeve vere i poneki od starijih Jevreja čak i verovao u tu formulu i u to rešenje, radeći svoje poslove i neinteresujući se za politiku, u javnosti su bili ,,Jugosloveni’’ a ne Srbi. Poneki od njih je bio trgovac i samo trgovac. Njega nije bolela ni srpska, a kamo li jugoslovenska stvarnost.

Mi smo 1919 imali u Jugoslaviji više vrsta Jevreja. Oni su se delili na sefarde i eškenaze, na srpske, mađarske, nemačke, ruske i t.d. Jevreje, zatim na Jevreje iz Srbije, na Jevreje iz Vojvodine, iz Bosne, i Južne Srbije i t.d. Ovi poslednji apsolutno nisu hteli ni minuta da se solidarišu sa Srbima, odnosno sa Jugoslovenima. Desetak hiljada je iz Prištine i Bitolja otišlo u Ameriku. Da su se osećali kao Jugosloveni, odnosno kao Srbi, oni bi svakako ostali kod nas, ili bar tamo u Americi rekli da su Srbi ili Jugosloveni. Ne, oni se nisu hteli solidarisati sa nama, oni u Americi nisu ni trenutka više govorili o kakvoj Srbiji ili Jugoslaviji. Nekulturni ti jugoslovenski Jevreji videli su da ne mogu izaći na kraj sa nama. U Turskoj ih nisu hteli, u Grčkoj još manje. U Palestinu oni sami nisu hteli. U Ameriku su otišli odma kao kad prnu vrapci. Jesu li bar njihovi ostaci u Bitolju danas Srbi mojsijeve vere? Je su li bitoljski Jevreji nastanjeni u Beogradu, sada Srbi? Reći će se: Pa to je apsurd. Naravno da je to apsurd, a i mi to hoćemo da kažemo. Apsurd je zaista kada se danas i mađarski, i nemački, i ruski i svi drugi Jevreji po Beogradu ,,krste’’ kao Srbi Mojsijeve vere. Jer šta bi smo onda radili sa Jevrejima koji su ateisti, koji uopšte otvoreno vele ,,religionslos’’ (t. j. bezvernici) i koji uopšte ne idu ni u kakvu versku kategoriju? Najzad, šta će mo sa onim Jevrejima koji danas govore samo srpski, ali koji imaju pored srpskog još uvek i tursko, brazilijansko ili ko zna koje podanstvo?
Ima u Beogradu, na primer, vrlo uglednih jevrejskih porodica koje su tek 1939 ili 1940 došle do jugoslovenskog podanstva iako žive i rade sto godina među nama! Čarapari Eliasi su tako bili grčki podanici sve do pred kraj ovog rata, a danas žele da prođu kao ak-Srbi. Za vreme prošle okupacije, kad su mogli slobodno i nesmetano da rade svoje trgovačke poslove, oni se nisu solidarisali sa Srbima, a sada hoće da se Srbi solidarišu sa njima, zato što današnji okupator neće da radi sa Jevrejima. Obrnuto, kada bi današnja Nemačka htela da sa njima radi oni bi se i danas odmah desolidarisali sa Srbima, a pošto nemačka to neće, Srbi znači treba da se solidarišu sa Jevrejima!? Za vreme prošlog rata Jevreja nije bilo ni u Boldogisanju ni u Nežideru, i onda za njih to je bilo dobro, danas kad je u prisustvu jedan drugi okupator, koji neće da zna za Jevreje, svi su Jevreji uzeli masku Srba Mojsijeve vere i svi žele da se Srpski narod po svaku cenu solidariše sa njima. Zašto? Radi čega da se solidariše. Srpski narod neće sa njima da se solidariše. A to neće iz više razloga.

Prvi razlog je u tome što su ti isti jevreji jako izišli iz svoje uloge kad su počeli da rade protiv Nemačke, pa su I nas doveli do 27 marta i 6 aprila o. g.
Drugi razlog je u tome što su sami Jevreji Jugoslavije odmah posle 1919 prihvatili cinizam i uzeli za sebe položaj i prava meteka, dakle poslovnih stranaca u našoj zemlji, a ne ulogu njenih sinova.

Treći razlog je u tome što se i među Srbima javio jedan autoktoni antisemitski pokret, koji su Jevreji pre 6 aprila 1941 nekad vešto, nekad silom ugušivali, jer su finansiski i na druge načine bili u Jugoslaviji tako jaki da su mogli uticati na vlast kako su hteli.

Taj antisemitizam je nikao iz razloga koji su gore opisani, i on nema veze sa nemačkim okupatorom. Nije, dakle, okupator doneo to sobom, nego su za taj srpski antisemitizam Jevreji sami krivi, pošto se radi o jednoj samonikloj srpskoj stvari. Srbi neće da se solidarišu sa Jevrejima i to je isto tako prirodno kao što Jevreji nisu hteli da se solidarišu sa Srbima ni 1804, ni 1813, ni 1862, ni 1875, ni 1879 ni od 1894 do 1918. Jer su se Jevreji solidarisali sa nama kad su 1940 počeli da finansiraju kampanje i izazivanja protiv Nemačke i kad smo ih mi molili: ,,Nemojte! Nemačka je jaka. Ona nas ne dira. Nije to dobro ni za vas, ni za nas!’’… Ili su se solidarisali sa nama 27 marta kad su pali u tako histeričan bes i počeli da da urliču po beogradskim ulicama: ,,Bolje rat, nego pakt’’!
– I ako su znali da nije tačno da je bolji rat nego pakt, i da to uverenje vodi raspadu Jugoslavije i novoj Golgoti srpskoga naroda. Ili su se valjda Jevreji solidarisali sa Srbima kad su besumično urlikali: ,,Bolje grob nego rob!’’
– Prevrnuvši u svom jevrejskom neznanju srpsku poslovicu: ,,Robom ikad, grobom nikad’’, radeći samo na tome da bi srbi sami sebi iskopali grob, doprinoseći u borbi Izrailja za njegov opstanak svoje žrtve?

Treba se zapitati: Kopogibe od tih slavnih Jevreja, antihitlerovaca hukača po pravoshodstvu, kojih je bilo u tolikom broju u jugoslovenskoj vojsci? Ko je od njih udario na nemački tenk i ko je položio život za Jugoslaviju? Ko je od njih isečen kao Rajić na topu ili je odleteo kao Sinđelić u Čegru?… Svi su oni i danas živi i zdravi u oficirskim ili vojničkim logorima za zarobljenike ako se ne nalaze na Primorju kao ,,rekovalescenti’’ ili bogati turisti, kojima je čudno da se Jugoslavija tako brzo raspala i da se Srbi nisu borili bar godinu dana! Ali baš zato sto se nisu borili, danas Srbe treba zavaditi sa okupatorima da svi izginu, da se zatre jedna pogana rasa, rasa koja nije shvatila povezanost svoga i jevrejskog interesa, odnosno interes Jevreja u ovome istoriskom trenutku. Lane, 1940 godine Jevreji su dreknuli kao besumučni na đenerala Nedića što nekom Alkalaju i drugima nije hteo da polažu oficirski ispit. Onda su se busali u grudi, zalažući se da će svi izginuti za Jugoslaviju, za Srbiju, za svoju ,,majku otadžbinu’’, samo da im se dadu oficirske epolete, plate i povlastice, a kad je došao 6 april, oni su svi automobilima povrvili k moru, čekajući tamo ishod borbe koju su Srbi vodili sa Nemačkom!
Šta mi to onda toliko dugujemo Jevrejima da se moramo solidarisati sa njima? To je pitanje na koje treba da nam odgovore naši nadri-patrioti, fascinirani ili opijeni jevrejskim sugestijama. Mi im ne dugujemo apsolutno ništa. Njih 120 hiljada je u Jugoslaviji imalo životni standard tako visok da su kao konsomenti bili važniji činilac nego 2,000.000 muslimana skupa ili 2,000.000 Srba ili drugih prosečnih Jugoslovena uzetih na gomilu. Da li je njih 120.000 medjutim privređivalo toliko koliko 2,000.000 onih drugih nesrećnika to je pitanje na koje se odgovara samo sa ne, ne i ne! Pa otkud onda mi treba danas da se apsolutno solidarišemo sa ,,Srbima Mojsijeve vere?’’
O kakvom onda solidarisanju srba sa Jevrejima ne može biti ni reči. Srbima je danas teško oko grla, da bi mogli pomagati i kome drugome no sebi. Oni zato nastoje da odvoje svoju stvar od Jevrejske stvari. Jer, Srbi neće, apsolutno neće da ginu, za jevrejske ideale, a još manje žele da nose odgovornost za jevrejske sabotaže u okupiranoj Srbiji! Srbi žele samo jedno: da samostalno žive svoju sudbinu, da budu individualni narod u svojim radostima i patnjama, narod koji se razočarao i u sebi bližima nego što su Jevreji, narod umoran od političkih ortakluka i bratstava koji su ga doveli do današnjeg razočarenja i današnjeg stanja.

Srbi time ne žele da pogoršaju ničiju sudbinu, ali oni neće da se identifikuju ni sa kim. Pošto su Srbi narod od reči, pošten narod – a Jevreji to nisu, Srbi žele da se suoče sa Bogom i svojom stvarnošću, sami kao od majke rođeni, ostavljajući svakome drugom da radi za sebe kako najbolje zna i ume. Srpski narod i Jevreji se moraju odvojiti, a Srbi su svesni da to nije u interesu Jevreja, pošto se ovi do danas nisu mogli na Srbe požaliti; obrnuto, Srbi su ti koji mogu da se požale na Jevreje i koji apsolutno neće sa Jevrejima i to ne pod pritiskom Nemaca, nego po zahtevu logike.

To mora da se zna i da se primi kao osnovna dogma nove srpske politike i novoga srpskoga kursa. Od te dogme Srbi neće da odstupaju, niti hoće da menjaju svoj kurs, pošto se kod Srba iskristalisalo uverenje, duboko i neizmenljivo, da su Jevreji krivi što se srpski narod našao u oprečnosti sa Rajhom – što je bilo od fatalnih posledica za Srbe sve i svuda!

Oznake: jevreji u srbiji

- 13:04 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Nikolaj Velimirović

"To Evropa ne zna, i u tome je sva očajna sudba njena, sva mračna tragedija njenih naroda. Ona ništa ne zna osim onog što joj Židovi pruže kao znanje. Ona ništa ne veruje osim onog što joj Židovi zapovede da veruje. Ona ne ume ništa da ceni kao vrednost dok joj Židovi ne postave svoj kantar za meru vrednosti. Njeni najučeniji sinovi su bezbožnici (ateisti), po receptu Židova. Njeni najveći naučnici uče da je priroda glavni bog, i da drugog Boga izvan prirode nema, i Evropa to prima.

Njeni političari kao mesečari u zanosu govore o jednakosti svih verovanja i neverovanja. Sva moderna gesla evropska sastavili su Židi, koji su Hrista raspeli: i demokratiju, i štrajkove, i socijalizam, i ateizam, i toleranciju svih vera, i pacifizam, i sveopštu revoluciju, i kaptalizam, i komunizam. Sve su to izumi Židova, odnosno oca njihova đavola. Za čuđenje je da su se Evropejci, potpuno predali Židovima, tako da židovskom glavom misle, židovske programe primaju, židovsko hristoborstvo usvajaju, židovske laži kao istine primaju, židovska gesla kao svoja primaju, po židovskom putu hode i židovskim ciljevima služe.”
Nikolaj Velimirović

Oznake: nikolaj velimirovic

- 13:02 - Komentari (0) - Isprintaj - #

ČINJENICA KOJA NAM SE SKRIVA DECENIJAMA

Kada je Kralj Aleksandar odlazio na put u Marseilles 1934. godine, mogao je birati hoće li ići do Francuske automobilom, ili još udobnije vozom, ili će odabrati najduži, ali najsigurniji put. MOREM – brodom… Taj put nije samo dužinski najduži već je i vremenski itekako dugačak. Kralj Aleksandar odlučio je da će ići Brodom! Zašto? Razlog je jasan, i to potvrđuje atentat u Marsseillesu. Kralj je iz sigurnosnih razloga odabrao brod, kako bi sprečio atentat koji se mogao izvesti na bilo kojoj deonici puta, od Beograda do Francuske. Na tom putu kralj je napisao i rekao je javno:… “KADA SE VRATIM IZ MARSSILLESA, OBRAČUNAĆU SE S JEVREJIMA U MINISTRASTVIMA, I UNIŠTIĆU MASONERIJU.” Uz sve sigurnosne mere, Kralj je ubijen.

Ko ga je ubio i šta znamo o tom čoveku? Većina vas verovatno ništa. Ubio ga je Vlado Šofer.

KO JE VLADO ŠOFER I ZAŠTO JE ON MENJAO IME?

Vlado Šofer bio je samo šofer, ili drugim rečima Vozač u kraljevskom voznom parku. Vlado se rodio u Bugarskoj i to od oca i majke ŽIDOVA, a ime mu je bilo Vlado Georgijev Černozemski, da bi naknadno promenio ime u Veličko Dimitrov Kerin. Mi smo u školi učili samo jedno…. “Kralja je ubio Vlado ŠOFER”….Ko je, i zbog čega, po treći put skrivao pravo ime ubice i njegovo poreklo? Ko, i zbog čega još dan danas u školama decu uči na površan način sve ovo tako da bi dečji mozak prihvatio,… Vlado kao ime… a Šofer kao prezime? Naravno, učili su nas da je Bugarin.
To je tačno kao što je tačno da se ovca koja se ojagnjila u Sloveniji može predstavljati kao Slovenka i još će nam u školi o njoj govoriti.
Ovca je ovca, gde god se ona ojagnji. Hrvat je Hrvat, bio on rođen u Angoli ili na Sibiru. Srbin je Srbin, bio on rođen u Hrvatskoj ili u Kanadi. Na to bi svako trebao biti ponosan. Zbog čega bi Židov trebao skrivati da je židov i zbog čega bi čovek trebao menjati ime ako nema šta kriti? Jako je bitno i značajno još nešto. Želimo znati razlog zbog koga nam naše državne i školske institucije kriju istinu o tom atentatoru, revolucionaru i ubici?
Nakon ubistva Kralja Aleksandra, situacija u zemlji se još više pogoršava, a Židovi-Masoni zauzimaju još oštrije stavove prema Hrvatima, Srbima i svima ostalima. Ali, kako su oni često menjali imena, Hrvati su ih videli kao Srbe. Mnogi će sada reći: “Pa nije nas židov žandar mlatio palicama i zatvarao. Židovi su bankari, a ne žandari! Mlatio nas je Srbin.” Da istina je, mlatio nas je i Srbin, a ponekad čak i Hrvat Žandar. Ko je dao naredbu je bitno, a ne ko sprovodi naredbu. Danas naše policije, ne svojom voljom, vrše i osiguravaju prisilna iseljavanja naših građana koji su OPLJAČKANI bankovnim kamatama. Njima je naredio neko! Ko?… Je li to Hrvat…ili možda Srbin? …Čini nam se da je “neko”uspeo po ko zna koji put zakonom ozakoniti pljačku i otimačinu. Sve se to čini u korist BANKARA! Znamo ko su ti bankari i znamo da ni Srbi ni Hrvati kroz istoriju nisu bili poznati po tome. Williem Shakespeare nam je jasno rekao ko su Mletački Trgovci i na koji način naplaćuju kamatu. Sada možete i sami zaključiti ko je i kako uspeo promeniti Srpske i Hrvatske zakone i ko tera naše Policajce da čine zlo svom narodu. Nemojmo biti naivni pa kriviti svoje… To neprijatelj uspeva, ali neće večno. Sada ako samo malo razmislite možete i sami zaključiti ko je i zašto naredio da se tlači sve NEžidovsko u doba Kraljevine.
Najveća priča & Druga strana istorije

Oznake: atentat u marseju

- 13:00 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Komunisti i njihovi potomstvo i dalje vladaju Srbijom

U bivšoj SFRJ od 22 milijuna stanovnika, krajem 80-ih, bilo je više od 1.850.000 članova Komunističke partije. Dakle, više od 20 milijuna Jugoslovene nisu bili članovi jedini dozvoljeni stranke. Kako onda sve političke, znanstvene, estradnu, medije, vladine i gospodarske scene održavaju bivši visoki članovi stranke ili njihovi potomci?

Njihova djeca su bila držači vlasti i najbogatiji ljudi za vrijeme Miloševića, oni su u periodu 2001-2014 godine privatizirana cijelo društveno-državno vlasništvo od 1944-1956 i drže sve žice gospodarstva i javnog života u Srbiji.

Hajde da ne prestaneš da pričamo u prazno, da vidimo neke primjere:

1) Aleksandar Vučić, sin Anđelka vučić, direktor Zavoda za izradu novčanica i novčića u topčider, i Angelina (girly Milovanov iz Bačke Gradišta), sekretarke iz US ambasade u Beogradu, kasnije na tv Beograd.

2) Ana Brnabic, unuka poručniče Jna Antona Brnabića sa oticanje Krka koja je od svojih vlasnika 1944-1946 i kćer Zorana Brnabića, komunističkih službenika i direktora pošte.

3) Ivica Dačić, sin Desimira, vjeran na policijski zapovjednik u Metohiji i Zitoradja.

4) Mlađan Dinkić, sin mirosinke, guverner nacionalne banke Jugoslavije za vrijeme Tito i načelnika Anđelku Vučića.

5) Boris Tadić, sin oficira Ozn-e ljube, komunista i praksisovca tj. Ultralevičara.

6) Zoran Đinđića, sin pukovnik vojno-inteligenciju službe kos Dragomir.

7) Nenad Canak, sin komunističkih i autonomaških službenika, otac Milan je bio komunistički gradonačelnik Novog Sada i veliki autónomas.

8) Mirjana Mira Marković, teta davorđanka je bila Tito ratni sekretar i ljubavnica, kćerka komunista od mog Marković i revolucionarke vere Miletic, njenog ujaka Komunističke načelnika Dragoslav Draza Marković, početkom-ih godina za najviše muškarca u Sr. Srbija.

9) Vuk Drašković, sin partizan Vidaka, kasnije dopisnik od iz Afrike. Šef kabineta Mike Špilaka, predsjednik Predsjedništva SFRJ.

10) Vojislav Seselj, u dobi od 16 godina postaje najmlađi član saveza komunista Jugoslavije, najmlađi titov doktorat na na fakultetu, doktorat na temu " najviše

11) Dragoljub Mićunović, Hamburga-Evakuacija poznat po tome što je bio je pištolj kao gimnastičarka na predavanjima da podrži profesora i kao jahač svećenika SPC, bio je i je-Aš na golom otoku, jedini rehabilitiran golootočanin, kasnije vođa "Crvenog sveučilišta Karl Marx" tijekom prosvjeda prosvjeda 1968.

12) Sonja Licht, jedna od vođa studentskih prosvjeda 1968. i osnivač "Crvenog sveučilišta Karl Marx" tijekom ovih prosvjeda.

13) Latinka Perović, povjesničar i tvorac "druge Srbije", komunistički dužnosnik, senzori i sekretar saveza komunista Srbije iz 1969-1972. godine.

14) Vesna Pešić, kćerka Dušan, Borac Borac i tužitelj u na terenima.

15) Vuk Jeremić, unuk šerifa bulubašića i Sadete Pozderac, čiji je otac Nurija Pozderac, potpredsjednik avn. On je potomak jedne od najvise komunističke obitelji iz Bosne i Hercegovine, koju medijski mediji vole zvati "bošnjački kenediđi". sin je Michael Djilasa, Titovog i Slobinog direktor kompanije drustvo.

16) Marko Đurić, unuk na Pašić brozovog dužnosnici i predsjednik Ustavnog suda Sr. Srbije koji se provodi i bio ustav iz 1974. godine.

17) Irena Jović, predsjednica Općine Savski venac i službeni sns, unuka Nikola Kovačević, osnivač kominterna i Titovog ambasador, brat nacionalnog heroja, revolucionari i masovni ubojica Save Kovačević.

18) Vuk Hamović poslovni milijunaš, sin od, nacionalnog heroja i Titovog generala koji je 1944-1946 godine rodio svog vlasnika, a kasnije je bio i dugo načelnik stožera.

19) Miodrag MK Kostic, biznismen, nećak Branka Kostic, predsjednica Predsjedništva SFR Jugoslavije.

20) mica "Megadtrend" Jovanović, sin komunista Bozinu Jovanović, na čovjek u istočnoj Srbiji, član ck lige i član na titovog vlade tijekom 60-ih.

21) Dragan Veselinov, sin jovan, komunista od i jednog od najviše autonomaštva u Vojvodini i najmoćnija ljudi u Srbiji, otac i ujak su bili najbogatiji Nijemci i srpski kulaki odmah nakon rata.

22) Žarko Korać, sin veľká, marksisti i Ozn-Ascha, pomoćnik ministara titovih i šef stranke na na fakultetu u Beogradu.

23) Cory National, kćer Lazara, sudionici španjolskog građanskog rata, Autonomaša, komunista od i doživotni ambasador od Jugoslavije u više zemalja (Argentina, Venezueli, Brazil itd. )

24) Jelica Minić, bivša asistentica ministra vanjskih poslova je kćerka Miloša i Milke, istaknutih osoblja iz vremena Josipa Broz, njen otac je bio ministar vanjskih poslova Jugoslavije, a prije toga glavni tužitelj u proces protiv draža Mihailovića iz 1946. godine. Do kraja života nije dao tajnu u kojoj je zakopan General draža Mihailovića.

25) Željko Raznatovic Arkan, službenik udb i federalnog ima, ratni komandant, sin veľká partizanski Borac, pukovnik jna.

26) Nataša Kandić, kćerka velikog Ozn-e Pavle koji je naredio izvršenje Srba u Topoli 1944,, General jna.

27) Stasa zajovic -" zene u crnom ", cerka od buraz zađovića iz kotora, partizan koji je 1944. pogubljen Beograđani kada je " oslobađanje ".

28) Biljana Kovačević-Vuco, kćerka veľká, partizan nacionalnog heroja, opći jna i pomoćnik federalnog tajnika za nacionalnu obranu.

29) Sonja Biserko, šef kabineta federalnog tajnika za vanjske poslove SFRJ budimira Loncar i diplomatski predstavnik SFRJ u Londonu i Ženevi, kćerka partizanski borca Djura koji je bio na diplomat u Egipat i Alžiru

30) Boško Jaksic, na lista politike i najveći stručnjak za međunarodne odnose, sin Pavle, titovog General i nacionalni heroj, komandant na vojske Beograda i pomoćnik načelnika osoblja jna, kasnije član na-a

31) Gordana suše, kćerka udb-Inog operativac i novinarka-cenzurirati Živorada glup mikhailovich, snađa generala jna Saša suše i supruga dužnosnika federalnog ima.

32) Duška Duška, novinarka i spisateljica, unuka nacionalnog heroja i generala JNA, kite đovanića.

Iz Funkcionerskih i partizanski porodice su i mnogi drugi kao što su glazbenici koji se bore protiv Šotra, Gorana Bregovića, Momčilo bađagića-Bađage, Branimira " Johnny " Štulića, Milana Mladenovića, Gorana Čavađde " Čavketa " itd. Postoje i voditelji kao što su Oliver Kovačević, Maja Žeželj, dramski pisac i redatelj Ljubiša Ristić, glumci kao što su Goran uvjerljivost, Stefan kapičića itd.

Srbiju su zauzeti udb i njeni politički-kriminal sateliti. Srbija je temeljito uništena na svim poljima i sve dok postoje udb i njeni pipke, narod i država dublje će nam se svidjeti narod i država.

Oznake: komunisti u srbiji

- 12:59 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Abdulah Sidran: Emir Kusturica je poginuo ‘94. braneći Sarajevo, tajna služba lansirala njegovog dvojnika
47 KOMENTARA

8. Januar 2015
BiH – U intervjuu za televiziju Alfa slavni pisac i bh. akademik Abdulah Sidran iznio šokantne činjenice i tvrdnje vezane za pravu sudbinu Emira Kusturice koji je, prema medijskim izvještajima, poginuo na bradima oko Sarajeva, a da je ličnost koja sada hoda po Srbiji njegov dvojnik i osoba sa stvarnim identitetom – Pantelija Milisavljević.
U svome posljednjem intervju za TV Alfa pisac i akadamik Abdulah Sidran iznio je šokantne činjenice vezane, kako tvrdi, za pravu sudbinu njegovog nekadašnjeg suradnika na filmskim projektima Emira Kusturice.
On je, u razgovoru sa novinarom Zvonkom Marićem, gledaoce ove televizije podsjetio na reportažu iz magazina „Dani“ koji datira iz ratne ‘93. i koja je sa pravih linija odbrane grada Sarajeva donijela priču o tragičnoj smrti Emira Kusturice, kao komandanta jedne od jednica Armije RBiH.
– Kusturica je herojski poginuo u akciji na Brusu, a grobno mjesto ovoga šehida ostalo je skriveno na Trebeviću, u teritoriji koje sada pripada RS-u, pojasnio je Sidran, te dodao:
– Druga priča govori o tome kako je Kusturicu ubio ruski snajperista; bilo kako bilo on je, po ovoj verziji, stradao u podnožjima Sarajeva braneći svoj grad.
Dvadest i jednu godinu kasnije, javila se inicijativa od strane njegovog suboraca da se njegovi ostaci prebace u Sarajevo i da se sagradi spomenik za istinskog heroja odbrane Sarajeva.
Srpske tajne službe su, po tvrdnjama dobro upućenih svjedoka, navodi Sidran, lansirale dvojnika Emira Kusturice. Radi se o Panteliji Milisavljeviću koji već 20 godina hoda po Srbiji i predstavlja se kao slavni reditelj.
– Mi trebamo staviti tačku na ovu priču, napraviti spomenik našem Emiru, a neka Pantelija priča šta god hoće. Emir je naš čovjek i šehid i hvala mu za sva vremena, izjavio je na kraju intervjua najveći bosanski pjesnik i autor scenarija za dva, vjerovatno ponajbolja, filma u režiji Emira Kusturice (‘Sjećaš li se Dolly Bell’ i ‘Otac na službenom putu’).
Neke činjenice idu u prilog člnaku kojeg su objavili „Dani“ sada već davne ‘93. Tako je, recimo, Kusturica u svome posljednjem javnom nastupu, telefonskom javljanju za program TV Sarajevo u aprilu ‘92., pozvao građane Sarajeva, ali i svjetsku javnost, da se odbrane od „divljaka sa brda“.
Drugi prilog koji ide u korist ovim tvrdanja jeste čuveno pismo potkovanom Rasimu koje je slavni reditelj objavio u martu ‘93. U tadašnjem „Oslobođenju“, a u kojem opisuje strahote jednog Bošnjaka koje je preživio u srpskim logorima u Bosanskoj Krajini.
Ovo Sidranovo podsjećanje, koje već izazva burne reakcije u BiH i čitavom regionu, ponovo otvara rasprave o stvarnom identitetu čovjeka koje se danas predstavlja kao Emir Kusturica.
(BLIN MAGAZIN/Bosnjaci.agency)

Oznake: Emir Kusturica

- 12:58 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Porijeklo Srba
Nakon okupacije Hrvatskog kraljevstva koje nije prihvaćalo papu i njegovu rimsku crkvu, neki hrvatski župani su podlegli veleizdaji, kako to nažalost zna biti, pa je tako i raški župan "Stephan" prihvatio sebi papu za svoga vrhovnog poglavara, te odmah počeo ubijati sve koji su bili protiv pape, za uzvrat mu papa daje pravo stvarati neku papinsku vazalsku paradržavicu "Rašku" koju postupno razbojništvom i zločinima proširuje prema Hrvatskoj Duklji i Hrvatskom Zahumlju, jer po papi sve su to "krivovjernici" koji moraju priznati njega ili nestati!! Papisti vrbuju najmlađeg Zavidu koji će pučem zbaciti s vlasti svoga najstarijeg brataTihomira Zavidu Raškog župana, te će se taj njegov najmlađi brat Zavida proglasiti novim Raškim Županom i tu nastaje tzv. raška dinastija "nemanjići" od Nemanije Zavida koji će kasnije dobiti novo "umjetničko" ime "Stephan Nemanja" čiji korijeni dolaze od Hrvatskih trpimirovića koji su se kasnije preimenovali u Vojislavljeviće, a zatim po Nemanji u Nemanjiće, a njegova od tzv."Stephana" Nemanije žena Ana je rođena kći Hrvatskog plemenitaša Bosanskog Bana Borića koji je bio jako blizak s Mađarima i templarima što dovoljno govori da je također bio veleizdajnik Hrvatskog kraljevstva, pa su se tako svi veleizdajnici međusobno vjenčavali i udavali, a često i izravno s našim stranim okupatorima kako bi učvrstili svoj veleizdajnički privilegirani položaj, a to tako traje sve do današnjih dana! Znači svi tzv. Nemanjići su potomci "čistih" Hrvata, a kakati o nekoj "Srbiji" u to vrijeme, to stvarno može samo notorna budaletina ili totalna neznalica istinite povijesti, ne računajući sve one koji zbog svoje patološke mržnje prema svemu Hrvatskom krivotvore stotinama godina našu povijest kako bi ovaj narod naveli da su im strane gazde "Bogom dane". Morao sam Marina na ove gluposti reagirati, jer kada te krivotvorine objavljuje i neka tzv. HPC ("Hrvatska Pravoslavna Crkva"), onda je i ona samo još jedna filijala svih naših neprijatelja, jer prijatelj ne promovira laži naših neprijatelja za istinu, a poluistina je najgora laž! Za kraj koji vrijedi ne samo pročitati nego i dobro zapamtiti da je i sama tzv. Srpska pravoslavna crkva 60-ih godina prošlog stoljeća zaključila, jer su se njeni episkopi s time složili "da ne treba raditi protiv jugoslavije iako je ona komunistička država, nego štoviše da SPC treba podržati Jugoslaviju i da se od Srba, Hrvata i Slovenaca napravi jedan jugoslavenski narod isto kao što je Dušan od Rašana, Dukljana i Zahumljana stvorio "Srbe"!!" HALLO, HALLO, pametnome sve sasvim jasno, a onim drugima nikad ništa i tako do kraja njihovog besvjesnog života!

Natko Kovacevic,

Oznake: porijeklo srba

- 12:57 - Komentari (0) - Isprintaj - #

PODRIJETLO SRPSKE CRKVE
Veljača 11, 2019 administrator Povijest
U pripremi je obilježavanje 800 obljetnice SPC i tom prilikom moramo hrvatskoj javnosti dati na uvid stvarnu povijest te crkve, koja krivotvorenjem povijesnih činjenica svojata hrvatsku povijest.

1. DIO – BUGARSKA OHRIDSKA ARHIEPISKOPIJA

Još prije sredine 7 st. dio Bugara zbog napada Hazara na Veliku Bugarsku seli se u Panoniju, dio u Italiju, dio u oblast Kutmičevica (sada oblast Makedonija). Jedan dio ostaje ispod Hazara i nešto kasnije stvara tzv. Povolšku Bugarsku. Sve su ti djelovi vođeni od sinova osnivača Stare Velike Bugarske kana Kubrata (Kovrat, Krovat). (1) Onaj dio koji je pod vodstvom kana Asparuha, prelazi ušće Dunava i nanosi težak poraz bizantskoj vojsci. Godine 681. car Konstantin IV. Pogonat potpisuje mirni ugovor s Asparuhom uz obvezu plaćanja poreza Bugarima. Taj se dokument smatra početkom Bugarske države na Dunavu.
Godine 803. bugarski vladar kan Krum Strašni preuzima velik dio ogromnog teritorija avarskog kaganata, pa je tako granica između franačkog kraljevstva i Bugara uspostavljena na rijeci Dunav kod Budimpešte. Zapadna obala i Budim su franački a istočna obala i Pešta su bugarski. Iste godine kan Krum preuzima od Bizanta Beograd, a šest godina kasnije opet od Bizanta preuzima i Sofiju. Od tad (više od 200 godina) postoji i granica između Hrvatske i Bugarske kod Srijema (Sirmium – danas Srijemska Mitrovica u Srbiji), koji je tad najzapadniji bugarski grad.
U razdoblju od 837. do 842. cijelo zemljopisno područje Makedonije pripojeno je Bugarskom carstvu. Naravno i Ohrid gdje je i uspostavljena arhiepiskopija, koja je dio Bugarske crkve. Godine 886. u bugarsku tvrđavu Beograd stiže petero učenika svete braće Ćirila i Metoda. Tako i Kliment (oko 840–916) postaje Ohridski arhiepiskop u bugarskoj crkvi. Dakle „Ohridski” nije nadimak sv. Klimenta kao što tvrdi srpsko-jugoslavenska povjest nego je titula – Ohridski arhiepiskop.
U ono doba srpska plemena (tada podanici Bugarskog carstva) još nisu prihvatili kršćanstvo. Danas, jedna od najvećih ulica u središtu Beograda je uliva Kneza Mihajla. To je isti onaj bugarski knjaz Boris-Mihail, koji je otac od cara Simeona Velikog. Prema zakonu iz 893. u Bugarskom su carstvu svi Bugari (pa tako i Srbi), a u bogoslužju i u državnoj administraciji je bilo obavezno korištenje bugarskog jezika uz glagoljsko ili ćirilično pismo. Taj su jezik koristili sv. braća Ćiril i Metod kad su stvarali glagoljsko pismo. Danas taj starobugarski jezik nazivaju slavenskim, staroslavenskim, starocrkvenoslavenskim i sl. Najstariji datirani izvor pisan glagoljicom je „O pismeneh“, koji je napisao Černorizec Hrabri godine 893. Poznata je i činjenica da postoje samo dvije vrste glagoljice – okrugla (bugarska), koja je nešto starija i uglata (hrvatska) što je dokaz za višestoljetnu kulturnu suradnju između Bugara i Hrvata.
Povijest govori da je bugarski car Simeon I. Veliki pobio većinu Srba te da je izgubio rat protiv hrvatskog kralja Tomislava, koji je zaštitio pobjeglog srpskog kneza Zahariju od bugarske sile. To piše Porfirogenet, koji je u to doba bizantski car Konstantin VII., koji je od Simeona izgubio više ratova i veliki teritorij. Zato i ne možemo smatrati da je Konstantin VII. Porfirogenet vjerodostojni izvor. Rat između Bugarskog carstva (750 000 km2 i 4 milijuna stanovnika) i Hrvatskog kraljevstva (120 000 km2) je veliki rat između najvećih europskih sila onog doba jer u njemu sudjeljuju druga (Bugarska) i četvrta (Hrvatska) po veličini i vojnoj sili zemlje u Europi te je to tako jedan od najvećih europskih ratova svoga doba. Rat protiv Tomislava je jedini, koji je car Simeon ikad izgubio (nije sudjelovao osobno u njemu – nije niti saznao da je izgubio taj rat jer je preminuo na dan održavanja bitke u bugarskoj priestolnici Veliki Preslav). Svjetska povijest zna za ovaj događaj baš zbog cara Simeona i kralja Tomislava, a nikako zbog nekih Srba, koji u Bugarskom carstvu naseljavaju teritorij od cca 2 000 km2 i kojih ima otprilike 1000, dakle kao prosječno selo u Hrvatskoj ili Bugarskoj.
Konstantin VII. još piše kako je godine 924. Bugarski car Simeon odselio sve Srbe u Bugarskoj na obalu Crnog mora i da je zemlja opustjela. Godine 931. kad je Česlav Klonimirović uspio pobjeći iz stolnog Velikog Preslava uz još četvoricu i stigao u Srbiju, tamo nije mogao pronaći više od 50 muškaraca, bez žene i djece. Otkud to zna Konstantin VII. kad nikad nije razgovarao sa Česlavom nije jasno.(2)
Onji, koji bezuvjetno vjeruju Konstantinu VII. moraju objasniti kako to da se od 55 muškaraca bez žene i djece pojavljuje sljedeći naraštaj Srba.
Godine 870. Konstantinopolski sabor (koncil) donosi odluku o dodjeli autokefalnosti bugarskoj Crkve (tada Preslavska arhiepiskopija).
Godine 927. netom nakon smrti bugarskog cara Simeona podpisan je mirovni ugovor između Bizanta i Bugarskog carstva koji ima tri klauzule:
1. Carigradska patrijarhija priznaje bugarskog arhiepiskopa patrijarhom;
2. Na temelju toga priznaje carski titulu bugarskog vladara i
3. Bizant se obvezuje plaćati Bugarskom carstvu danak, kao što je bilo i prijašnih 250 godina.
Taj ugovor potvrđen je brakom bugarskog cara Petra (sin cara Simeona) i unuke cara Romana Lakapina, pa ga tako svi poštuju više od 40 godina. Godine 971. po dogovoru s Bizantom, kijevski knjaz Svetoslav (Rusi još nisu kršćani) izvodi napad sa sjevera na Bugarsko carstvo – preuzima i ruši glavni grad Veliki Preslav. Zato što je srušena i njegova rezidencija, bugarski patrijarh Damjan seli se najprije u Dorostol, Sofiju i najzad na zapad države u Ohrid, gdje stoluju i sljedeća dva patrijarha. Nekoliko godina kasnije Bugarski car Samuil preuzima natrag ranije izgubljeni teritorij, ali ne uspjeva mu obnoviti Veliki Preslav zbog stalnih ratova s Bizantom, koji traju 35 godina. Najzad, Bizantskom caru Vasiliju II. uspjeva preuzeti Bugarsko carstvo godine 1018. Za Bugare osniva i dvije nove administrativne jedinice. Istočnu – između Dunava i Stare planine naziva Paristrion (Podunavlje). Na jugozapadu bugarske zemlje stvorena je tema Bugarska (’żĹ»ł±ÁŻ±). To su zemlje od Sofije do središnje Albanije i od Beograda do Ostrova i Kostura. Glavni grad administrativne oblasti Bugarske (’żĹ»ł±ÁŻ±) postaje grad Skoplje i to je sve do 1185., kad se nakon ustanka obnavlja Bugarsko carstvo. Nakon sloma Bugarskog carstva, zemlje u kojima žive Srbe postaju dio Hrvatskog kraljevstva gdje i ostaju sljedećih 150 godina, što potvrđuje Ljetopis popa Dukljanina. Car Vasilij II. Bugaroubojica (’±ĂŻ»µążÂ ’„ ’żĹ»ł±ÁżşÄĚ˝żÂ) 1018. ukida Bugarsku patrijarhiju i po dogovoru s Carigraskom patrijarhijom u tri dekreta proglašava autokefalnu Bugarsku arhiepiskopiju sa sjedištem u Ohridu, jer je tamo stolovao zadnji bugarski patrijarh David. (3)

Karta Ohridske arhiepiskopije (4) prikazuje stanje g. 1020 kad stupa na snagu zadnji – treći dekret Vasilija II. za osnivanje autokefalne Bugarske arhiepiskopije sa sjedištem u Ohridu. Do tog trenutka to je dijaceza bugarske crkve već 150 godina što ostaje i u narednih 200 godina.
Od ove bugarske crkve, 1219. godine Rastko (Sava) Nemanjić nekanonski odvaja jednu od najmanjih eparhija (biskupija) koja je na karti pod brojem 17 i u ono doba ima samo 10 svećenika.
U narednih godina širenjem bizantskog teritorija širila se i dijaceza Bugarske arhiepiskopije i to u Dalmaciji (cjeloviti povjestni hrvatski teritorij) i na dijelove Italije (Kalabrija).
Po dolasku Turaka na Balkan, oni najprije preuzimaju dijacezu bugarske Ohridske arhiepiskopije, a širenjem teritorija Osmanskog carstva širila se i dijaceza Ohridske arhiepiskopije ponajviše na povjestnom hrvatskom teritoriju.
U jednom eparhijskom spisu iz 12 st. Ohridska bugarska arhiepiskopija nazvana je „Prva Justinijana” (stari naziv Ohrida). To je bio pokušaj da Ohridska bugarska arhiepiskopija bude prikazata kao nasljednica nekadašnje Prve Justinijane (6 st.), a nikako Bugarske patrijarhije. Nakon nekog vremena poglavar arhiepiskopije počeo je nositi titulu „Arhiepiskop Prve Justinijane i cjele Bugarske”. To je bio početak pokušaja potiskivanje bugarske samosvjesti: postupne asimilacije članova bugarske carske obitelji i aristokracije (plemstva) preko mješovitih brakova, nasilnog odseljavanja Bugara u Malu Aziju i doseljavanja maloazijskog stanovništva u bugaske zemlje. Bugari, kao i svi ostali u Istočnorimskom carstvu (tek u 19. stoljeću nazvanom Bizant), nazivaju „Romeima” i t.d. „Romei” su državljani Rima (Istočnog) to jest Rimljani, što su ujedno i svi državljani Rima kao takvi bez obzira na etničko podrijetlo. Sada se u povijesti državljani Istočnog Rima (5) nazivaju Grcima, a Grci su samo jedan od naroda koji su živjeli u Istočnom Rimskom Carstvu. Tako se i sv. braća Ćirila i Metoda po su državljanstvu „Rimljani”, umjesto „Romeja” (grčki: ÁÉĽ±Żżą – romeji, rimljani) sada naziva „Grci”. Nije bitno da sv. Kliment Ohridski u kratkom žitiju sv. Ćirila piše da mu je učitelj Ćiril – Bugar po narodnosti. Tako i Bugari po onodobnom dolasku u Hrvatsku postaju „Romei”, a što se danas prevodi kao „Grci”.
Godine 1054. na saboru (koncilu) u Konstantinopolu za raskid sa rimskom crkvom najbitniji govornik je bugarski arhiepiskop Lav (etnički Grk), poglavar Bugarske arhiepiskopije sa sjedištem u Ohridu.
Autokefalna bugarska Ohridska arhiepiskopija je uništena 1767., godinu dana nakon bankrota Pećke patrijarhije i postoji neprekidno punu 751 godinu, ali to nije dovoljno da je srpsko-jugoslavenska povijest primjeti, jer „SPC postoji u Hrvatskoj oduvijek”, a i mora se širiti mit da je neka srpska crkva bila nadređena svim pravoslavcima u Turskom carstvu.
Dne 27. studenoga .2017. Bugarska pravoslavna crkva dodjeljuje autokefalnost sadašnjoj Makedonskoj pravoslavnoj crkvi zato što je ona (MPC) priznala da je njena Mater – Crkva zapravo BPC, što potvrđuju i gore navedene činjenice.
HRVATSKI ARHIEPISKOP †ALEKSANDAR

USKORO:

2. DIO – KRUNSKI DOKAZ DA RASTKOVA TVOREVINA NIJE BILA PRIZNATA CRKVA
YU-povijest tvrdi da je Rastkova crkva 1219. dobila autokefalnost od Carigradske patrijarhije što nije moguće, jer bugarska Ohridska arhiepiskopija je bila autokefalna i nikako nije bila podređena Carigradskoj patrijarhiji. Sve to potvrđuje i činjenica da zapravo ne postoji dokument o priznanju rastkove crkve od Carigradske patrijarhije ali postoji dokument iz 1531. da do tog trenutka nije postojala neka priznata srpska crkva. Poznata izreka „Postoji dokument – postoji povijest, ne postoji dokument – ne postoji povijest”, na žalost ne vrijedi u Hrvatskoj.

3. DIO – JE LI PEĆKA PATRIJARHIJA BILA „SRPSKA”

IZVORI
1. http://macedonia.kroraina.com/pp_ht/pp_ht_2.html
2. >=AB0=B8= 03@O=>@>4=K9. 1 C?@02;5=88 84, :><<5=B0@89). >4 @54. . . 8B02@8=0 8 . . >2>A5;LF520). >A:20, 1989. A. 146-149.
3. DEKRETI VASILIJA II.
https://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D1%80%D0%B0%D0%BC%D0%BE%D1%82%D0%B8_%D0%BD%D0%B0_%D0%B8%D0%BC%D0%BF%D0%B5%D1%80%D0%B0%D1%82%D0%BE%D1%80_%D0%92%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%B9_II_%D0%B7%D0%B0_%D0%BF%D1%80%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D0%9E%D1%85%D1%80%D0%B8%D0%B4%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%B5%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%8F
U prvom dekretu su uključene 16 eparhija (biskupija): Ohrid, Kastorija (Kostur), Glavinica, Muglen, Buteli (Bitola), Strumica, Morovizd, Velbužd (Kjustendil), Triadica (Sredec, Sofija), Braničevo (Kostolac), Niš, Belgrad, Tramos (Srijem), Skopje, Prizren, Lipljan i Servija.
Drugi dekret dodaje još 13 eparhija: Drustur (Dorostol – Silistra), Vidin, Rasa (Novi Pazar) koja na karti ima redni br. 17, Oreja, Černik, Himara, Adrianopol (Drinopol u Albaniji), Kozul, Petra i Rigi.
Treći dekret dodaje još eparhije Stag i Vereja (Ber). Na ovaj način bugarska Ohridska arhiepiskopija imala je 32 eparhije i obuhvaćala je teme Bugarska i Paristrion.
4. https://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%A4%D0%B0%D0%B9%D0%BB:RizMap11.jpg
5. Hieronymus Wolf, Corpus Byzantinae historiae (1645 – 1711 3.), Paris, 1557.

- 12:55 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Istina o Kosovu

“Poslednja tragična zbivanja sa srpskim narodom, nisu li još jedna i možda poslednja opomena, šansa i izazov da na stoletna pitanja o karakteru srpskog naroda progovorimo otvorenu reč, kao konzilijum lekara nad bolesnikom, jer će od postavljene dijagnoze zavisiti i lečenje. Ne treba se bojati iznošenja istine! Dugogodišnja laž duboko je iskvarila ovaj narod zadržavajući ga na stupnju deteta koje to više nije. Istina uvek čisti i pomaže sazrevanju i pojedinca i naroda. Moramo biti spremni da saslušamo istinu o sebi!” (Beseda prof. dr Vladete Jerotića “O tragičnom optimizmu Srba” u Udruženju književnika Srbije, 30.6.1999.)

U skladu sa prethodnim rečima našeg velikog narodnog psihijatra, postavljam sledeće pitanje:

Da li je pravedno da oko dva miliona Albanaca živi pod torturom nas Srba koji smo dobro pokazali svoj represivni duh vladavine do sada?

Dobro smo pokazali kroz istoriju da nismo sposobni da pokažemo poštovanje osnovnih ljudskih prava ni prema sopstvenom narodu, bez neprestanog pritiska Zapada, pa kako bismo mogli biti pravični prema narodu sa kojim smo se omrzli i sa kojim smo u gotovo svakom obliku sukoba?!

Svakako je najbesmislenija naša priča o navodnoj svetoj srpskoj zemlji. Sećam se tim povodom kada su došle prve izbeglice sa Kosova, kraj Avale, u maju 1999. godine i kada je pokrenuta akcija da im se pomogne, pa dođoh i ja da pružim svoj skromni doprinos kao sekretar Pokreta za ljudska prava. Prvo su nas slagali da nisu dobili hleba toga dana, a onda se neki čak potukli ono onoga što smo doneli, pa onda kukali što im nismo doneli više (kao da smo mi bili dužni da im pomognemo). Totalna nezahvalnost. A onda nam jedan kukao da im je Milošević rekao da spaljuju kuće Albancima, pa onda sada Albanci spaljuju njima. "Pa što ste im spaljivali kuće?" pita jedna beograđanka koja je takođe došla povodom te akcije da im se pomogne i poklonila im par kuvanih jaja, našta su oni gunđali što im nije donela više, pa im je ona odgovorila da ni sama
3
nema. Posle sedam dana dođosmo opet i pitamo za neku porodicu gde su, a ovi ostali rekoše "Kupili su kuću". Gorih ljudi nisam video. A priča se da je Kosovo duhovna kolevka našeg naroda.

Ako je takvo Kosovo zaista izvor naše duhovnosti, predlažem da ga poklonimo našim najcrnjim neprijateljima. Ali naravno, ja znam da zemlja ne može biti izvor duhovnosti, ni dobre ni loše, već ljudi svojim odnosom sa Bogom određuju kakvi će da budu, a ne svojim odnosom prema teritorijama ovoga sveta. To su tako gordi Jevreji verovali da je njihova duhovnost bila u njihovom hramu i u njihovoj svetoj zemlji, pa je Bog dao da im hram bude razoren, a zemlje naseljenja strancima, da ne bi više slavu večnoga Boga pridavali tvari i većma obožavali stvar mesto Tvorca. A ko obožava zemlju više od Boga, pokazaće mu se da ne može da ga spase jer nije Bog. Zato i mi kroz istoriju, sve ono što proglasimo svetima, uskoro izgubimo.

Realno posmatrano, Kosovo je postalo kolevka i rasad svakakve mržnje i pokvarenosti, a ne neka duhovna kolevka našeg naroda. I ja se sada pitam kako neko može da veruje da takvim ljudima koji su Albancima spaljivali kuće i njih proterivali sa Kosova tokom NATO bombardovanja 1999. da im sada treba dati da kroje
4
Albancima njihovu sudbinu? Albanci bi trebali da budu potpuno ludi pa da na tako nešto pristanu.

Da li je mudro što smo mi verovali Miloševiću kada smo glasali na referendumu aprila 1998. protiv učešća stranih predstavnika u rešavanju problema na Kosovu i Metohiji? Zar smo zaista bili uvereni da smo to u stanju da rešimo?

Narodna skupština Republike Srbije raspisala je, na predlog Slobodana Miloševića, tada predsednika Savezne Republike Jugoslavije, 7. aprila 1998. referendum o međunarodnom posredovanju u sukobu na Kosovu i Metohiji. Referendumsko pitanje je glasilo:

"Da li prihvatate učešće stranih predstavnika u rešavanju problema na Kosovu i Metohiji?"

Referendum je održan 23. aprila 1998. Na referendum je izašlo 5.297.776 birača (73,05% upisanih birača). Protiv učešća stranih predstavnika u rešavanju problema na Kosovu i Metohiji izjasnilo se 94,73% glasača, a za je bilo 3,41%.

Mi smo dobro znali kako se Slobodan Milošević ponašao prema svojim dojučerašnjim političkim saradnicima onda kada su mu stali na put. Doduše, još
nije likvidirao Ivana Stambolića, ali je pokušao da likvidira Vuka Draškovića. Znamo da je tenkovima izašao na narod 1991. godine. Takav čovek koji je bio surov prema rođenima, zar je mogao imati fer politiku prema Albancima na Kosovu? Kako smo mogli da pristanemo da naši ljudi koji ne pokazuju poštovanje prema svojima, budu čuvari mira i sigurnosti većinskim Albancima na Kosovu?

Nama je ponuđena mogućnost da mirnim putem dozvolimo da strana intervencija na Kosovu reši problem sa Albancima, pa niko nam drugi nije kriv što smo to sami na referendumu 1998. odbacili. Sami smo izabrali bombardovanje, pa nemojmo onda zbog toga kriviti druge, jer nismo morali da budemo bombardovani. Znali smo šta će biti i da će opet biti po njihovom. Niko razuman ne bi mogao da poveruje da bismo mogli da izađemo kao pobednici. Za jedan dan su mogli da nas privole na predaju da su hteli, ali su ipak gledali da što manje bude naših civilnih žrtava. Dakle, bombardovanje je čista kolateralna šteta odbrane naše gordosti. Nismo hteli sami da se ponizimo, pa smo morali biti poniženi. Zato ne treba kriviti međunarodnu zajednicu za ono što bismo i mi sami glasali, da je neko drugi bio u pitanju a ne naš odnos sa Albancima, na primer, da se radilo o otcepljenju onih delova Hrvatske gde većinski živi srpsko stanovništvo.
6
Mogao bih izreći tvrdnje da je Kosovo izgubljeno ne samo Rankovićevom represivnom politikom prema Albancima, već i lakomošću naših ljudi koji su se Kosova odricali da bi živeli u razvijenijim područjima bivše Jugoslavije i koji su radi želje za dobitkom, prodavali Albancima svoje kuće i imanja po visokim cenama. Mogao bih reći i da je Kosovo izgubljeno i tolerantnom politikom rukovodstva (posle odlaska Rankovića) prema bujanju albanskog šovinizma i pritiscima na iseljavanje Srba sa Kosova. Taj problem su naši ljudi dovoljno dugo godina tabuizirali, a onda kada je tokom osamdesetih, isuviše kasno taj problem postao javan, naša represivna politika je samo pogoršala situaciju. Politika Slobodana Miloševića 1989. nas je dodatno zavadila i sa Albancima i sa ostalim narodima bivše SFRJ. Tada su ostali narodi SFRJ vrlo dobro i nepristrasno videli koga smo mi izabrali da nama bude vođ, ili još strašnije kakav narod je Milošević izabrao da pridobije za sebe svojim laskavim nacionalističkim izjavama. Kasnije će jedan deo naroda prezreti Miloševića zbog posledica takve politike koju je sam kod njega podržao 1989. a drugi će ga prezreti što nije izašao kao pobednik u ratu sa ostalim narodima SFRJ i sa celim svetom 1999.

Ali, pre nego iznesemo tvrdnju da smo Kosovo izgubili, hajde da preispitamo da li je ono uopšte bilo naše od
7
onda kada su ga naši preci napustili 1690. godine? Kada je Kosovo oslobođeno od Turaka 1912. godine, ono definitivno nije bilo srpsko. Srpski socijalista Kosta Novaković, boraveći kao srpski vojnik na Kosovu tokom Balkanskih ratova beleži:

"Kosovo je prosto albanska oblast i ima samo oko 10 do 15% Srba". (Kosta Novaković, Kolonizacija i srbizacija Kosova)

Tokom osvajanja Kosova srpska vojska je činila brojne zločine, masakrirajući oko 20-25.000 Albanaca, uglavnom u gradovima Ferizaj (kasnije Uroševac), Prizren i Đakovica. (Anton Bebler, Propuštena prilika)

Nakon pokolja albanskog stanovništva na Kosovu i u severnoj Albaniji, Tucović je opominjao da je "izvršen pokušaj ubistva s predumišljajem nad celom jednom nacijom", što je "zločinačko delo" za koje se "mora ispaštati". (Dimitrije Tucović, Seobe)

Nakon pripajanja Kosova Srbiji, Albancima nisu poštovana nacionalna prava, pre svega pravo na školstvo na albanskom jeziku. Odmah su počele prisilne deportacije albanskog stanovništva. Prema dokumentima srpske diplomatije, od oktobra 1912. do avgusta 1914, iseljeno je 281.747 ljudi ne ubrajajući decu
8
do šest godina, uglavnom u Tursku. Radi pospešivanja iseljavanja, "leteći odredi" vojske, policije i četnika mučili su i ubijali Albansko stanovništvo. Od 1918. do 1938. vojska je zapalila i uništila 320 albanskih sela. (Više o tome vidi u "Isterivanja Albanaca i kolonizacija Kosova II" - Istorijski institut u Prištini)

Istovremeno, vršena je planska kolonizacija Kosova Srbima i Crnogorcima, često na imanja raseljenih albanskih porodica. Između 1912 i 1941. godine, na Kosovo je naseljeno između 60.000 i 65.000 kolonista, uglavnom srpskog i crnogorskog porekla, da bi za vreme Drugog svetskog rata tu nepravdu ispravljali okupatori tako što su te koloniste prognali sa Kosova, a posle Drugog svetskog rata, komunistička vlast većini kolonista nije dozvolila povratak na Kosovo. Prema zvaničnom popisu Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca iz 1921. godine, teritorija tadašnjeg Kosova je imala 439.010 stanovnika. Prema religiji, muslimani: 329.502 (75%), pravoslavni: 93.203. Prema jeziku: Albanski: 288.907 (65.8%) Srpsko-hrvatski: 114.095 (26.0%) Dakle, godine 1912. na Kosovu, je živelo oko 611249 muslimana i manje od 114000 Srba.

Ako idemo dalje u prošlost, doći ćemo do saznanja da je priličan broj Albanaca naselio Kosovo 1878. godine.

9
Naime, Albanci muslimani su sve do 1878. godine živeli na području Leskovca, Vranja, u Pešteru blizu Sjenice i u dolini južne Morave.

Vasa Čubrilović piše da su oblasti Prokuplja, Kuršumlije i Leskovca, sve do Niša, nazivane "Toplički Arnavutluk". (Vasa Čubrilović, Politički uzroci na Balkanu od 1860-1880, 1930, str. 43.)

Nakon završetka rata i priznavanja nezavisnosti Kneževine Srbije 1878. godine, članovima 35 i 39 Berlinskog ugovora je jasno istaknuto da u novopripojenim krajevima muslimani i hrišćani treba da uživaju jednaka građanska i politička prava i slobodno raspolažu svojom imovinom. Međutim, u Srbiji dolazi do masovnih prisilnih iseljenja muslimanskog stanovništva iz novopripojenih krajeva (prvenstveno iz
10
Topličkog okruga, nekada naseljenog Albancima) i spaljivanja albanskih sela i gradskih četvrti.

Poverenik na srpskoj granici, Englez Džon Ros zabeležio je sledeće:

"Gotovo svo stanovništvo zapadnog dela Niškog sandžaka, koji je predat Srbiji, bili su Albanci muslimanske veroispovesti ... Svi oni su izbegli u Kosovski vilajet, napuštajući čitavu zemlju." (Nikola P. Ilić, Vojne operacije srpske vojske za oslobođenje Leskovca od Turaka 1877 godine.)

Srpski autori navode da oko 30.000 do 40.000 izbeglih i prognanih Albanaca iz Kneževine Srbije prelazi u Otomansko carstvo, gde se naseljavaju uglavnom na području Kosovskog vilajeta. Albanski autori procenjuju broj Albanaca izbeglih u Kosovskih vilajet 1878. godine na oko 60.000. Engleski konzul Geuld je razgovarao sa gradonačelnikom Prištine, koji se žalio na nevolje sa izbeglicama iz Niša, Leskovca i drugih gradova, navodeći da ih je oko 90,000-100,000 izbeglo u Prištinu.

Zbog nepoštovanja Berlinskog ugovora Albanci su uputili diplomatskim predstavnicima velikih sila peticiju u kojoj se kaže:

11
"...Situacija je teška u svim aspektima života. Izgubili smo sve što smo imali... Srpska vlada se ne pridržava Berlinskog ugovora; konfiskovala je našu imovinu, oduzela nam je svu živinu, letinu i ostalo, stoga pitamo velike sile da se umešaju u zaštitu naše imovine."

Ova politika "čišćenja" novooslobođenih krajeva naišla je na opoziciju u Srbiji, čak i u vojnim krugovima. Mnogi srpski autori (Hadži-Vasiljević, Milićević, Spasić, Bogdanović, itd.) su pisali protiv progona Albanaca i mera koje su protiv njih preduzete. Protiv iseljavanja Albanaca se usprotivio i komandant Šumadijskog kora, general Jovan Belimarković, koji je izjavio da su Albanci "dobri i radni ljudi", te da ih on ni po cenu ostavke neće iseljavati. On se takođe pozivao na proklamacije u kojima je Albancima bila data reč da ih srpske vlasti neće dirati. Belimarkovića su podržali i neki drugi komandanti. (J. Hadži-Vasiljević, Arban. liga, 1-2, 11-14.)

Ako bismo otišli dalje u prošlost, došli bismo do ključnog momenta za sudbinu Kosova, i uopšte sudbinu srpskog naroda, a to je godina 1689. Do te godine naš narod je bio većinsko stanovništvo na Kosovu. Do te godine zahvaljujući svojoj pravoslavnoj veri srpki narod je uživao povlašćen položaj u turskoj carevini, jer je carigradski patrijarh, u duhu poštovanja vlasti, prineo turskom sultanu po turskom osvajanju Carigrada one
12
iste darove koje je davao pre toga vizantijskom caru. Pećka patrijaršija se prostirala dalje od Budima.

Pravoslavna crkva je imala tolika prava da su ih naši sveštenici zloupotrebljavali za svoje sebične interese.
13
Čak su tražili od katolika u Bosni da im plaćaju danak, pa su pisma upućena papi i sultanu tražila da se zaštite njihova prava:

"U isto vreme, 1661/62. godine stizale su tužbe u Zagreb i na druge strane protiv pravoslavnih vladika, koje su tražile da im se katolici podlože. U Bosni su morali da plate patrijarhu 5000 imperijala; slično su ih pritezali i u Turskoj Slavoniji. Na sporu u Sarajevu, gde je Patrijarhu pozlilo, fratri su pobedili 1669 godine, ali ih je to stalo sedam tovara aspri. Godine 1675 tužili su se katolici i na Porti na postupke pećkog patrijarha i njegovih vladika u Bosni i Hercegovini, koji su im ne samo tražili novac, nego ih još naterivali da čitaju jevanđelje po njihovom obredu." (Vladimir Čorović, Istorija Srba II, 190)

Međutim, godine 1689. kada je Austrijska vojska prodrla do Skoplja, izgledalo je da će Turska biti poražena, pa je srpski patrijarh Arsenije Čarnojević III pozvao Srbe da ustanu protiv Turaka i pređu na stranu Austrijanaca. Ta nenadahnuta odluka je imala katastrofalne posledice po srpski narod.

Kada su Austrijanci ubrzo doživeli poraz, i krenuli da se povlače, zajedno sa njima je krenulo i srpsko stanovništvo, pa je tada sa patrijarhom u Austriju prešlo između 100.000 i 185.000 Srba, pretežno sa Kosova.
14

Kada je 1737. godine izbio novi austro-turski rat, novi patrijarh Arsenije IV je opet pozvao narod da se opet stavi na stranu Austrije, pa su mnogi Srbi i arbanaški Klimenti stali na stranu Austrije.

Ali, kao i u slučaju njegovog prethodnika, Austrija ubrzo doživljava poraz i Arsenije IV predvodi drugu veliku seobu Srba na sever, u Ugarsku. Klementi se naseljavaju u Šumadiji (ispod planine Rudnik i ispod Avale) i u Sremu (u Nikince i Hrtkovce). No, samo mali broj ukupnih imigranata je uspeo da prebegne. Vuk Karadžić u svojim zapisima beleži da mnogo više onih
15
koji su krenuli pobijeno (oko 80,000 ljudi), no što je stiglo do Austrije:

"Godine 1737 patrijar Arsenije IV Joanović na pozivanje cesara Karla VI. podigne opet narod Srpski da bježi u Madžarsku, no Turci opazivši zarana, više naroda pobiju i porobe, nego što s njim prebjegne na ovu stranu (sam je patrijarh kazivao, da je u Karlovcima snio uoči božića, kako je Bog od njega iskao odgovor za 80,000 duša, koje su njega radi izginule!)." (Vuk Karadžić, Opisanije naroda - Pregled stare istorije)

U opustošena područja Kosova i istočne Srbije naseljavaju se Albanci. Naši preci nisu bili toliko
16
nacionalno gordi da bi ostali na Kosovu da ga brane svojim životima. Oni nisu smatrali da je seoba Srba pod Čarnojevićem izdajstvo zemlje i nacionalni kukavičluk. Ona je pre svega bila razuman izraz prave ljubavi prema naciji, jedina razumna alternativa posle izdaje prema Turcima i osvete koja je sledila.

Ako su se Srbi tada odrekli Kosova, i ustupili ga drugima, kakvog ima smisla da se mi za njega danas borimo? Nikakvi razumni motivi nas na to ne mogu navoditi osim nacionalne gordosti!

Miloš Bogdanović mishabogdanovic@gmail.com

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

U vreme NATO bombardovanja pokojna glumica Sonja Savić je pokušala da jedan moj tekst o Kosovu 8 NATO bombardovanju pročita na lokalnim radio i TV medijima, ali beuspešno, pa smo kod mene u stanu snimili čitanje tog teksta koji smo zatim tada u maju 1999. objavili na internetu, a u martu 2009. sam grafički uredio taj audio snimak i objavio na sledećoj youtube adresi:

https://youtu.be/XweSmuPxVKk
17

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Izabrani odgovori na replike na ovaj tekst:

"A moje drugo "krucijalno" pitanje je: Šta Amerikanci traže na ovom našem malom prostoru ? Znaju li oni gde je njihova kuća ? Pogledajte globus !!!!"

Uvek u svetu slabiji traže podršku jačega. Unutar države tako se formira politička moć kojom vlast obezbeđuje građansku sigurnost. Kada tebi neko ugrožava tvoja prava, onda zoveš policiju. Bez policije bi nastala anarhija.

A šta da radiš ako samo rukovodstvo i policija, ugrožava tvoja prava?

Pa onda se obraćaš stranoj vlasti, očekujući da ona tvoja prava osigura,

Tako je Amerika postala moćna sila.

Kao što državna vlast i policija žive od ljudskih nestašluka, tako to radi i Amerika.

18
Da nije bilo straha od Zapada, od kada su uspostavljeni odnosi sa Amerikom za vreme komunizma, zločini u ubijanju političkih neistomišljenika bi se i dalje nastavili.

Mi zbog svoje gordosti ne možemo na sastanku kućnog saveta da se složimo, a vreme rata i anarhije koristimo za raščišćavanje sukoba koje nismo mogli u vreme mira da sprovodemo do kraja u obliku zločina.

Da nije bilo intervencije Zapada devedesetih, ovde bi se ljudi i dalje međusobno ubijali na nacionalnoj, verskoj i političkoj osnovi.

Amerika je prorečena u Svetom pismu (Jovanovom Otkrivenju) kao zver koja ima rogove kao jagnje, što znači da ona živi od naših ludosti.

Šta da radiš ako ona čini krivo?

Ima vlast koja je i nad njom. Pa treba onda Bogu da se moliš da te sačuva od Amerike, a Bog će to učiniti tek prilikom Drugog Hristovog dolaska.

Dotle, najbolje da se ponašaš kao kada su Jevreji bili u vavilonskom ili rimskom ropstvu i kada su im proroci i sam Isus Hristos govorili da treba da pokažu da su pobedili svoju gordost i uobraženost:
19

“Moje carstvo nije od ovoga sveta” “I ne bojte se onih koji ubijaju telo a duše ne mogu ubiti” “Ne branite se oda zla, ... kada vas poteraju iz jednog mesta, idite u drugo...” (Jovan 18,36; Matej 10,28; 5,39; 10,23)

"Savijte vrat svoj pod jaram cara vavilonskog i služite njemu i narodu njegovom, pa ćete ostati živi. Zašto da poginete ti i narod tvoj od mača i od gladi i od pomora, kako reče Gospod za narod koji ne bi služio caru vavilonskom? Ne slušajte, dakle, šta govore proroci koji vam kažu i vele: Nećete služiti caru vavilonskom, jer vam oni prorokuju laž. ... I tražite dobro gradu, u koji vas preselih, i molite se za nj Gospodu, jer u dobru njegovom biće vama dobro." (Jeremija 27:12-14; 29,7)

Oni koji su poslušali glas lažnih proroka i ustali protiv vavilonskog cara, izginuli su, a koji su poslušali proroka i molili se za cara, živeli su. Koliko puta je naš narod poslušao laskave pozive svojih lažnih proroka u vidu političara, narodnih vođa i patrijaraha i zato strašno posle zažalio?

“Proroci tvoji prorokovaše ti laž i bezumlje, i ne otkrivaše bezakonja tvojega da bi odvratili ropstvo tvoje, nego ti kazivaše utvare lažne i koje će te prognati.” (Plač Jeremijin 2,14)
20

"A što je bitno da ovde proživimo što duže u patnji kad kako kažete ima posle "života"?"

Zašto u patnji? Samo gorde osobe ne mogu da podnesu autoritete iznad sebe. Krotku osobu ne možeš ničim da poniziš i da joj uništiš dostojanstvo, dok gorda osoba, samo takni u nju, i odmah će izgubiti dostojanstvo i delovati jadno i uvređeno.

"A ako je već život ovde važan (a mislim da je jedini), zašto Bog dozvoljava nepravdu i paklenu patnju Nevinima?"

Dozvoljava da bi nevini kroz svoju reakciju shvatili da uopšte nisu tako nevini kako sebe zavaravaju da jesu, jer nevolja provocira ljude da spolja pokažu kakvi su zaista u duši i da se sete da kako su druge kinjili nepravdom da sada i sami treba to da okuse.

"NATO pakt je najveća teroristička organizacija vremena u kome živimo."

Ne verujem da su najveći teroristi. Mogli su da nas za vreme NATO bombardovanja unište za jedan dan da su hteli. Ali, oni su za tri nepuna meseca rata nama naneli gubitke od svega oko dve i po hiljade ljudi. Da su
21
teroristi, mogli bi savremenim naoružanjem da nas unište trenutno i potpuno.

"Nisu Srbi nimalo nevini u svemu tome. Ipak, optuživati samo Srbe za sve ovo što se danas događa je u najmanju ruku bolesno i netačno."

Slažem se, mogao sam da se bavim njihovom krivicom, da iznosim detalje kako su vadili organe živim Srbima da bi tim prodajom tih organa finansirali svoju borbu za oslobođenje, i raznorazna druga zla posle 1999. godine.

Ali time bih potpuno eliminisao svrhu svoje analize, a to je preispitivanje naše sopstvene odgovornosti za ovo što se do sada dešavalo.

U čije pokajanje bi ti pre poverovao?

U pokajanje kriminalca koji priznaje zlo koje je učinio, preuzima na sebe svu odgovornost za svoj zločin, i kaje se za njega, ne opravdavajući ga nikakvim okolnostima.

Ili bi poverovao u pokajanje osobe koja izgovara svoj zločin krivicom druge strane, takođe uveravajući sudiju da nije kriv, jer ima drugih zločinaca koji za svoj zločin nisu osuđeni.

22
Da li osoba koja preispituje svoje postupke pokazuje čistu savest ako se neprestano bavi tuđim lošim postupcima, pravdajući svoje loše postupke gorim primerima svog protivnika?

Ne pokazuje li ona time da je za svoj uzor uzela karakter onoga protiv koga se bori?

Prosvećena osoba se bavim onim što je uzvišenije od nje, i u tom svetlu preispituje svoje grehe i za njih se kaje, da bi tako napredovala, dok se neprosvećena osoba, zbog svoje nečiste savesti, bavi tuđim zlom, da bi opravdala sopstveno zlo kao sasvim ispravno i normalno.

Dakle, ne pada mi na pamet da trujem srca svojih prijatelja primerima tuđeg zla, jer je ono otrov za sopstveni duh, izgovor za ponavljanje njegovog zla i umirenje za sopstvenu savest.

Mi treba da preispitujemo svoja zla, jer do nas stoje da ih ispravimo. Suština svakog ispravnog duhovnog života je neprestana svakodnevna borba protiv sebe i svojih greha, kroz pokoravanje duhu nesebične ljubavi i dobrote. Lepo je zapazio ruski mislioc Solovjov sledeće:

“Zaista, ako je za nas reč Božija istinitija od svih ljudskih ocena i ako nam je delo Carstva Božijeg bliže od svih
23
zemaljskih interesa, onda je put pomirenja s našim istorijskim neprijateljima pred nama otvoren. I nećemo pitati: hoće li naši neprijatelji prihvatiti taj mir s nama, kako će oni reagovati i šta će nam odgovoriti? Tuđa savest nama je nepoznata, i tuđi postupci nisu u našoj vlasti. Nije u našoj vlasti da se drugi lepo odnose prema nama, ali je u našoj vlasti da budemo dostojni takvog odnosa. Mi ne smemo razmišljati o tome šta će nam drugi reći, već o tome šta ćemo mi reći svetu.” (V. Solovjov “Svetlost sa Istoka” izbor iz dela, str. 92, Logos Ortodos, Bg. 1995.)

"Zaista mi nije jasno kako možeš da budeš toliki licemer, pozivaš se na zakon Božiji, a u stvari podržavaš najveće bezakonike sadašnjice, NATO pakt na čelu sa Amerikancima. Gutaš kamilu a cediš komarca."

Amerika jeste u Bibliji prorečena zver koja ima rogove kao jagnje, ali kao i svaka totalitarna vlast, ona parazitira na ljudskoj zloći. Čini zlo bilo kome, i ona će se pojaviti kao svetski policajac jer si joj ti dao izgovor i razlog da postoji. Kao što je Biblija prorekla, ona će biti vrhovni vladar ovoga sveta, sve do Isusovog dolaska. Ako hoćeš da se boriš protiv zveri, da oboriš njenu moć, moraš u srcu postati gori od nje, jer ćeš morati da koristiš gore metode od onih koje ona već koristi da bi
24
održala moć. U tom slučaju, pošto si gori od nje, kreneš li u rat protiv nje, završićeš onako kako su završili jevrejski zeloti, pobunjenici protiv rimske okupacije Izrailja pre dve hiljade godina. Ili ćeš završiti kao odmetnici od vavilonskog cara pre dve i po hiljade godina.

Preispitaj sebe zaista. Da živiš u vreme Isusa Hrista, da li bi se pridružio zelotima u borbi protiv Rimljana? Da li bi pre tražio da se oslobodi "izdajica" Isus ili baraba vođa otpora protiv rimskog okupatora? Ili bi se možda pridružio farisejima u optužbi da je bolje da jedan čovek propadne, nego čitav Izrailj zbog njega, jer su Jevreji Isusa smatrali izdajnikom jevrejskog naroda? Oni su bili uvereni da Isus radio na propasti izrailjskog naroda. Jevrejski prvosveštenik je izjavio:

"I ne mislite da je nama bolje da jedan čovek umre za narod, negoli da narod sav propadne. " (Jovan 11,50-53)

Zašto je to izjavio?

Zapazi kakav je Isus imao odnos prema iskvarenoj i represivnoj rimskoj sili i okupaciji Jevreja pod njom, te svakodnevnim nepravdama kojima su Jevreji od Rimljana bili izloženi:

25
"Čuli ste da je kazano: Oko za oko, i zub za zub. A ja vam kažem da se ne branite oda zla, nego ako te ko udari po desnom tvom obrazu, obrni mu i drugi; I koji hoće da se sudi s tobom i košulju tvoju da uzme, podaj mu i haljinu. I ako te potera ko jedan sat, idi s njime dva. Koji ište u tebe, podaj mu; i koji hoće da mu uzajmiš, ne odreci mu. Čuli ste da je kazano: Ljubi bližnjeg svog, i mrzi na neprijatelja svog. A ja vam kažem: ljubite neprijatelje svoje, blagosiljajte one koji vas kunu, činite dobro onima koji na vas mrze i molite se Bogu za one koji vas gone; Da budete sinovi Oca svog koji je na nebesima; jer On zapovedi svom suncu, te obasjava i zle i dobre, i daje dažd pravednima i nepravednima. Jer ako ljubite one koji vas ljube, kakvu platu imate? Ne čine li to i carinici? I ako Boga nazivate samo svojoj braći, šta odviše činite? Ne čine li tako i neznabošci?" (Matej 5,3847)

Naravno, lako je iz ove pozicije umišljati da bismo u Isusovo vreme bili na Njegovoj strani, no, kada bi Isus danas došao, i da smo mi pod okupacijom kakvog iskvarenog represivnog režima, pitanje je da li bismo Isusove reči shvatili dobronamerno ili kao nacionalno izdajstvo.

A zamislimo da živimo kao Jevreji preseljeni u vavilonsko ropstvo, i da slušamo laskava obećanja
26
lažnih proroka da je došao čas našeg oslobođenja. A onda dolazi pravi prorok Božji i govori nam sledeće:

"Savijte vrat svoj pod jaram cara vavilonskog i služite njemu i narodu njegovom, pa ćete ostati živi. Zašto da poginete ti i narod tvoj od mača i od gladi i od pomora, kako reče Gospod za narod koji ne bi služio caru vavilonskom? Ne slušajte, dakle, šta govore proroci koji vam kažu i vele: Nećete služiti caru vavilonskom, jer vam oni prorokuju laž. ... I tražite dobro gradu, u koji vas preselih, i molite se za nj Gospodu, jer u dobru njegovom biće vama dobro." (Jeremija 27:12-14; 29,7)

Oni koji su poslušali glas lažnih proroka i ustali protiv vavilonskog cara, izginuli su, a koji su poslušali proroka i molili se za cara, živeli su. Koliko puta je naš narod poslušao laskave pozive svojih lažnih proroka u vidu političara, narodnih vođa i patrijaraha i zato strašno posle zažalio?

“Proroci tvoji prorokovaše ti laž i bezumlje, i ne otkrivaše bezakonja tvojega da bi odvratili ropstvo tvoje, nego ti kazivaše utvare lažne i koje će te prognati.” (Plač Jeremijin 2,14)

"Branićemo svoju čast i dostojanstvo a prvo treba iz vlastitih redova očistiti"
27
Da su naši iz sopstvenih redova uklonili sve one koji su činli zločine nad pripadnicima druge nacije, ne bi druga nacija osećala odgovornost da se sveti, uzimajući u svoje ruke ono što je naša odgovornost. Našom ravnodušnošću prema zlu u sopstvenim redovima smo pokazali da je naša borba protiv tuđeg zla licemerana i da od neprijatelja ni u čemu nismo gori. Kako nismo sami kažnjavali svoje zločince, druga strana je krenula u odbazde da to sama učini.

* * *

KRITIKA PLEMENSKE SVESTI BALKANSKOG ČOVEKA

Za vreme rata devedesetih, mnogi zločini nad civilnim stanovništvom i nad zarobljenim vojnicima učinjeni su u ime srpskog naroda, dakle, u moje i u tvoje ime. Ti zločini ne samo da nisu sprečavani od strane srpskih vlasti, niti su njihovi vinovnici pozivani na odgovornost, već su često činjeni po nalogu našeg političkog rukovodstva u Republici Srpskoj. Kada su odgovorni za te zločine konačno izašli na međunarodni sud pravde i kada su proglašeni krivima, našao se priličan broj pripadnika našeg naroda koji te presude nije hteo da prizna kao pravedne.

28
Iako je haški tužilac Serž Bramerc izjavio povodom presude Radovanu Karadžiću za zločine u Bosni: "Karadžićeva krivica je njegova lična, a ne srpskog naroda!" znatan deo našeg naroda, iako nije učestvovao u ratu devedesetih, osetio se lično prozvanim izrečenom kaznom, pa je kao i u ranijim slučajevima tako i sada ustao u odbranu haškog osuđenika. Odmah smo u štampi, povodom presude Radovanu Karadžiću, videli izraze protesta protiv njegove presude kao nepravedne.

Kako je moguće da posle više od dve decenije od pomenutih zločina, priličan deo javnog mnjenja našeg naroda, i dalje staje u odbranu ratnih zločinaca, proglašavajući ih nacionalnim junacima, iako je njihova odgovornost za zločine neosporno utvrđena?! Primeri streljanja zarobljenika, koji su još bili deca, prikazivani su na TV-u i na internet medijima, pa opet, pitanje odgovornosti, u javnom mnjenju našeg naroda, kao da ne postoji.

Saosećanje sa osuđenim ratnim zločincima podseća nas na činjenicu da ti zločini ne bi ni mogli biti učinjeni da još tada nisu nailazili na prećutno odobravanje našeg javnog mnjenja. Zato to isto javno mnjenje, posle više od dve decenije od učinjenih zločina, i dalje svoje nacionalne zločince predstavlja kao nacionalne junake.

29
Kako je to moguće da masovno činjeni zločini, i dalje ostaju bez osude? Zar pljačka, silovanje i ubistvo, nisu gresi u svesti naroda koji sebe naziva hrišćanskim narodom?!

Po Svetom pismu, naše načelo jeste ljubav prema neprijatelju, krotost i poniznost i prema nepravednima, dok ako ljubimo samo one koji nas ljube, po Isusovim rečima, mi se ne razlikujemo od neznabožaca. Ili su haški osuđenici svoje zločine činili u ime naše nacije bez naše dozvole, jer mi smo hrišćanski narod, a ne neznabožački, ili su svoje zločine činili zaista ispravno u naše ime, ali u tom slučaju, naše pozivanje na Isusa Hrista i Jevanđelje, jeste lažno i licemerno, jer mi nismo hrišćanski narod, već neznabožački, koji ljubi samo onoga ko njega ljubi, a ne i svoje neprijatelje.

Sveto pismo zastupa apsolutne moralne vrednosti: "Ne gledajte ko je ko kad sudite, nego pravedan sud sudite." (Jovan 7, 24) Krađa i ubistvo kao gresi jesu loši sami po sebi, bez obzira prema kome su ispoljeni. Ta biblijska načela pravde i poštovanja svakog čoveka izvukla su civilizaciju Zapada iz tame srednjeg veka:

"Univerzalistički egalitarizam, od kojeg su potekli ideali slobode i kolektivni život u solidarnosti, autonomno vođenje života i emancipacija, individualna moralnost
30
savesti, ljudska prava i demokratija, jesu direktno nasleđe Judejske etike pravde i Hrišćanske etike ljubavi. ... Do danas, ne postoji alternativa tome." (Jirgen Habermas)

Zahvaljujući biblijskim vrednostima, zapadne zemlje su ostvarile takav nivo sloboda i zaštite prava, da su postale veći izvor građanske sigurnosti različitih imigranata nego što je oni imaju u njihovim otadžbinama. Da strana intervencija nije donela mir i pravo na Balkan devedesetih, ovde bi još uvek besneo građanski rat. No, pogledajmo kakvi su naši izvorni moralni principi. Pljačkanje pripadnika druge vere je čak bilo legalizovano crnogorskim zakonicima sve do 1855. godine kada je zabranjeno jer je Crna Gora morala da dobije međunarodno priznanje svoje državnosti. Vasojevički Zakon iz 1830. godine je tvrdio u 9. tački: "Ko tursko ukrade, da mu je alal (blagosloveno)." Englez Robert Liton, koji je 1861. godine objavio zbirku srpskih narodnih pesama na engleskom jeziku, opisuje karakter naše epike rečima koje zapravo predstavljaju opis plemenske svesti:

"Tužno je posmatrati demoralizaciju naroda u njegovoj poeziji. Ona uzdiže u nebo kao opštu vrlinu izdaju prema zajedničkom neprijatelju; pogrešno shvata da je podvala strategija, laganje finoća, surovost odlikovanje, i
31
dopušta u karakteru jednog heroja svaki drugi greh sem greha fizičkog kukavičluka." (V.D. Karakterologija Jugoslovena, str. 546)

Dakle, apsolutni kriterijumi dobra i zla kod nas ne postoje već nam se nameću od spolja kao atak na naše prirodno stanje stvari. Na pitanje “Šta je za vas zlo?” poglavica afričkog plemena odgovara: “Zlo je kada nas susedno pleme napadne i opljačka!” A na pitanje “Šta je za vas dobro?” on odgovara: “Kada to isto mi uradimo njima!” I kod nas, važnije je za koga si, nego kakav si. Nije važnije pitanje da li si pokrao ili ubio, od toga koga si pokrao ili ubio. Temelj odricanja od apsolutnih moralnih vrednosti jeste nepobeđeno ropstvo sopstvenoj ponositosti i sujeti. Kako je zbog svoje sujete zavisna od toga šta će drugi o njoj da misli, sujetna osoba je sklona da žrtvuje načela poštenja i pravičnosti da bi zadržala odobravanje zajednice. Ako pođemo od poznatog prepisivanja na ispitima, pa preko rođačkih veza, stići ćemo do zločina protiv čovečnosti učinjenih u ime vere i nacije. Dok prepisivanje na času ima pokriće pred savešću prijatelja, zločini učinjeni u ime vere i nacije imaju pokriće pred savešću čitave zajednice.

Izopačava se predstava o pravom prijateljstvu i pravičnosti, pa onaj ko odbija da saučestvuje u nepravdi biva proglašen izdajicom, a strah od takvog etiketiranja
32
ne može da podnese onaj ko se pokorava svojoj sujeti. Posledice takvog načina razmišljanja su katastrofalne. Onaj ko ne podražava kultni odnos prema zajednici, ko radi njega nije spreman da žrtvuje načela poštenja i pravednosti, proglašava se izdajnikom i neprijateljem, a onaj ko se bori za kult zajednice, proglasiće se i herojem pa makar bio i ubica. Takav odnos iskrivljuje i predstavu o prijateljstvu pa se osoba koja neće pomoći u prepisivanju proglašava da ona “nije prijatelj”, te da je svojevrstan izdajnik “prijateljstva”. Svest o ličnoj odgovornosti ne postoji, već su za sve krivi “oni drugi”. Kult pruža izgovor za svako zlo koje se čini u njegovo ime, jer su “plemenski ciljevi sveti”. Naravno, plemenski ciljevi mogu biti klasni, partijski, nacionalni, verski, ili neki drugi, ali uvek uvijeni u formu trenutno aktuelne ideologije. Ne gleda se kakav si, već za koga si.

Pogrešno je misliti da takva solidarnost u grehu lažnog prijateljstva rezultuje dobrim međusobnim odnosima i jedinstvom naroda. U ime uskogrudih stranačkih, verskih i nacionalnih ciljeva lako se druga osoba, ma kako u svom pozivu sposobna bila i u svom moralu ispravna, proglašava neprijateljem i diskvalifikuje sa svoje pozicije. Umesto da vladaju sposobnost, vrednoća i poštenje, vladaju nesposobnost, neradništvo i ideološka podobnost. Rezultat je međusobno nepoverenje, jer mi ipak dobro znamo kakvi smo i na šta
33
smo sve spremni, upravo zbog odsustva apsolutnih moralnih vrednosti.

Samo 11,6% ispitanika u Srbiji smatra da se u većinu ljudi u Srbiji može imati poverenje, dok 86,2% ispitanika smatra da u Srbiji treba imati "oči i na leđima" (EVS 2008). U Francuskoj 22,2% ispitanika veruju u druge ljude. Međusobno poverenje je u srazmeri sa prosvećujućim delovanjem reformacije od XVI do XIX veka, pa u Nemačkoj koja je na severu pod uticajem protestantske tradicije, a na jugu pod uticajem katoličanstva, 34,8% ispitanika smatra da može imati poverenje u druge ljude. Amerikanci su danas oko 46.5% stanovništva protestanti po svom verskom opredeljenju, a statistika otkriva da njih 45% ima poverenje u druge. U zemljama sa izrazito protestantskom tradicijom poverenje je drastično veće: u Norveškoj 59,8%, dok u Danskoj, Finskoj i Švedskoj preko 60% ispitanika smatra da u druge ljude može imati poverenje.

Očito, neophodna nam je duboka reforma mentaliteta, koja počinje sa preuzimanjem sopstvene odgovornosti za svoje postupke i pobeđivanjem sujete koja je prepreka pravičnom prosuđivanju.

- 11:44 - Komentari (0) - Isprintaj - #

Ovaj blog je ustupljen pod Creative Commons licencom Imenovanje-Dijeli pod istim uvjetima.