Ponovno se javljaju oni potisnuti crvi nagona za uništavanjem neurona u potrazi oslobodjenja od okrutnog postojanja.Kao u začaranoj dolini,obavijen nevidljivim plaštom vlastitih strahova i nemoći da ugrabim božje samopouzdanje i volju demona.Plačem,a suze se spuštaju niz umorno lice kvareći ljepotu grubog lica zaraslog u tamnoj bradi.Prestani jednom i zauvijek,želim samo da me primjetiš u ovoj velikoj masi osjećaja,kao jednu ličinku koja je vrijedna tvoga pogleda.Iritirajuća misao koja mi ne dopušta da se oslobodim od nedoumica duše u raspadu.Samo jedan pogled,ništa više ne tražim od tebe,samo taj prokleti pogled...
Post je objavljen 19.03.2007. u 20:23 sati.