Kao rijeka

Kao rijeka zaborava u nepovrat sjećanja klize daleke otoke proljeće sanja njihove preslike u plavetnilu izmaglice ruše se vali, modrina sna romori buktinja beskrajnog plama u meni još gori od nataloženih godina lomne su kosti, vlasi sijede drhtava ruka ispisuje zavaravanje sebe uspomene, neprocjenjivo blago u škrinji vremena pohranjene uzdrhtalost srca se budi i titraj zvjezdanog oka kad se tebe sjeti u grudima srce treperi sva žudnja u snove vječne sliva se zauvijek prestaje moje uzavrelo htijenje tjeram izmaglice sjete godine zrele berem. fotka:moja

- 11:53 -

Komentari (6) -

<< Arhiva >>

Ovaj blog je ustupljen pod Creative Commons licencom Imenovanje-Nekomercijalno-Bez prerada.